Krissi og ráðagóðu raddirnar

Veruleikaflóttinn

2007-02-17T00:03:00.000+01:00

“Ordinary life is so dull that I get out of it as much as possible”
-Steve Jones, Sex Pistols

Eins og það er leiðinlegt að hlusta á fólk tala um drauma er það ólíkt skemmtilegra að dreyma. Það að dreyma einhverja algjöra steypu jafnast á við gott fyllerí með félögunum - mínus samviskubitið. Þú mátt gera allan árann af þér. Fá útrás fyrir það sem þú þorir ekki að gera dagsdaglega. Freud sagði það, ekki ég.

Eins og það er leiðinlegt að vakna timbraður er oft stórfínt að vera ölvaður. Losa um stressið og leyfa sér smá kæruleysi. Njóta augnabliksins. Segja hluti sem maður segir ekki dagsdaglega. Vera fullur. Ekki benda á mig, Baudelaire var alltaf að tala um þetta.

Eins og fréttatíminn er alltaf stórkostlega niðurdrepandi er skáldskapur oft stórskemmtilegur. Að lesa og skrifa, búa sér til heim utan raunheims. Að upplifa drauminn frekar en að upplifa vonbrigðin. Laxness tönnlaðist á þessu.

Hvað er þá eftir? Jú, mér finnst reyndar ís góður.

How do you like Iceland?

2007-02-17T00:01:00.000+01:00

“When I see the 5 o’clock news
I dont wanna grow up
Comb their hair and shine their shoes
I don’t wanna grow up”

Fyrst misnotuðum við langt leidda fíkla í Byrginu. Svo reyndum við að misnota börn í beinni í Kompási. Börðum unga drengi í Breiðavík og misnotuðum. Lömdum líka stráka á unglingaheimili í Kópavogi. Skelltum svo bara skuldinni á einhverja ráðamenn sem hlutu ráðherraembætti fyrir korteri.

Stórgóð æfing í að líta undan og blístra sakleysislega út í loftið. Okkar vörumerki. Færri fréttir af dauðsföllum í Írak á meðan.

Andlegt þróunarland

2007-02-06T00:58:00.000+01:00

“Put your hands up in the air,
put your hands up in the air.
Put your hands up in the air,
put your hands up in the air.”

Þegar ég sé myndir af fólki í þriðja heiminum, hungruðu og vesældarlegu, verð ég oft fullur samúðar og líður beinlínis illa yfir hlutskipti þeirra.

Ég veit að það er fordómafullt og ljótt að segja þetta (af mjög mörgum ástæðum) en þessi tilfinning dúkkar einnig upp þegar ég heyri af fólki sem hlustar í alvörunni á Scooter eða viðlíka þriðja flokks tónlistarmenn.

Óbragð á Dominosöld

2007-01-19T21:14:00.000+01:00

Við Íslendingar erum steinhættir þrælahaldi. Það eru alveg 177 ár síðan við hjuggum síðasta hausinn af einhverjum (nú stútum við bara mannorði og orðspori með slúðri, svæsnum fréttum og vídjómyndum á netinu). Við erum hætt að éta úr öskum. Ferðumst með flugvélum en ekki knörrum. Búum ekki í moldarkofum heldur stórum, upphituðum íbúðum.

En af einhverjum óskiljanlegum ástæðum étum við enn skemmdan og illa lyktandi mat í janúar og febrúar. Og þó Þorrabjórinn sé bragðmikill lagerbjór með góðri fyllingu er ég enn fokking svangur.

Afi gamli sagði stundum sögur

2007-01-15T19:05:00.000+01:00

Alltaf er þessi bolti eins.

Við höldum að okkar menn séu öllu vanir og klárir í slaginn. Komnir af fornhetjum sem hentu atgeirum í fornöld sem og sterkbyggðum bændum sem unnu ótrúleg erfiðisverk auk þess að berja alla niðursetningana og taka stundum netta bændaglímu. Okkar menn eru afkomendur Grettis sterka, Egils, Gunnars og Gísla Súrssonar (nema reyndar allir útlendingarnir í liðinu). Atgeirinn reyndar eftir heima en leðurtuðrurnar litlu sannarlega með í för. Og hetjurnar okkar eru sko ekkert að verpa eggjum með þessum skopparaboltum og hvað þá að fara í höfðingjaleik. Nei, þeir eru bardagamenn. Heimsklassaspilarar allir með tölu. Hvílíkir menn! Hvílíkar hetjur! Strákarnir okkar!

En illu heilli kemur að því að bölvaðir klumparnir klúðra þessu enn einu sinni.

Verða alltaf voða þreyttir í síðustu leikjunum. Bara úthaldslítil grey í kjánalegri íþrótt sem er svo kjánaleg að flestar skynugar þjóðir nenna ekki að stunda hana. Enda eru höfðingjaleikur og að verpa eggjum mun vinsælli leikir á heimsvísu. Og þá sér maður fyrir alvöru úr hverju þessi himpigimpi eru gerð. Ekki rassgat strákarnir okkar. Þetta eru strákarnir þeirra Gaupa, Eggerts Þorleifs, Atla Hilmars og kellingarinnar í Allt í drasli. Svo fámenn erum við að við þekkjum fjölskyldur þeirra betur en liðin sem þeir spila fyrir.

…

Íslenski stuðningsmaðurinn er geðklofi. Fagnar og formælir mönnum eftir því hvort tuðran fer í stöng og inn eða stöng og út. Vill ekki að menn geri bara sitt besta og sjái svo til. Það er bara Valgeir Guðjóns sem talar svoleiðis. Íslenski stuðningsmaðurinn vill vinna ellegar að vera fyrstur að finna skúrkana sem ollu tapinu. Vera fyrstur að benda á bjálfana sem klúðruðu mestu.

En það er líka á þeirri stundu sem hinir sönnu bjálfar koma í ljós. Það eru þeir sem benda. Og enginn þeirra getur útskýrt hvað ólögleg blokkering er.

Ég get varla beðið eftir vitleysunni. Ætla að blóta og benda og fagna eins og bavían eftir því sem á við.

Állög

2006-12-29T21:44:00.000+01:00

“Vertu ekki að plata mig,
þú ert bara að nota mig.”

Í fyrsta lagi er bara alls ekki við hæfi að gefa hugsandi fólki disk með Bó Hallcan í jólagjöf. Ekki undir neinum kringumstæðum.

Í öðru lagi kemur eftirfarandi textabrot fram í laginu ‘Í útvarpinu heyrði lag’ sem einmitt er á plötunni sem Alkanistar gáfu Hafnfirðingum:

“Lá-lá-lá-lá-lá-lá-lá-lá-lá-lá-lá-ú-ú-ú – Twinkle little star”

Ef þetta lag er leikið afturábak heyrist hins vegar:

“Rats elttil elkniwt – ú-ú-ú-ÁL-ÁL-ÁL-ÁL-ÁL-ÁL-ÁL-ÁL-ÁL-ÁL-ÁL”

Rist og Straumsvíkingar mega skammast sín.

...

Ég vil að lokum nota tækifærið og þakka krökkunum á Dominos fyrir fallega jólakveðju. Hrói og Papinos mega stinga sínum pítsum í rassvasann á sér.

Heimski vanþroski

2006-12-29T14:28:00.000+01:00

“I know we've come a long way,
We're changing day to day
But tell me where do the children play”

Ég fékk margar fínar jólagjafir en sú sem stendur klárlega upp úr er apahúfan. Þetta hræðir mig nokkuð í ljósi þess að þjóðskrá segir mig 25 ára gamlan.

Jólaguðspjallið

2006-12-29T14:25:00.000+01:00

Sagan af fæðingu Jesú er klassík. Ekki skrýtið að fólk rifji hana upp á hverjum einustu jólum. Guðspjallið tekur á eilífðarspurningum sem eiga ávallt rétt á sér. Spurningum eins og: Hvað er aftur mirra?

The drugs don’t work

2006-12-29T14:22:00.000+01:00

Ég fyrirlít ekkert meira en dópista. Fólk sem kýs að sprauta eitri í æðar sínar. Oj. Mínar hetjur eru af öðrum toga. Þann flokk skipa íþróttamenn eins og Diego Maradona og alvöru músíkmenn eins og Keith Richards og Hendrix. Svo ekki sé minnst á rithöfundinn Irvine Welsh sem skóp mína eftirlætissöguhetju; Mark Renton.

Thank you for the music

2006-12-29T14:20:00.000+01:00

Á árinu 2006, sem senn er liðið í aldanna skaut og aldrei kemur til baka og sérhver er gengin þess gleði og þraut og það, fór ég á nokkra konserta.

Í júlí sá ég hin skosku undur, Playtones, á skítugum pöbb í Edinborg. Þeir eru sagðir næstu stórstjörnur hálandanna og alveg flennifínir satt að segja.

Í nóvember sá ég hinn vængjaða Sufjan Stevens frá Amerikistan. Hann söng í kirkju og var þrumunettur. Eiginlega kengmagnaður.

Í september sá ég Nick Cave spila í höll. Það var í fyrsta sinn sem ég sá mann með mottu sem hélt kúli fullkomlega. Ótrúlegir tónleikar.

Í maí sá ég Raymond Douglas Davies spila í kvikmyndahúsi. Gaurinn var rugl. Brilleraði með bjánaglottið framan í sér allan tímann. Vel hugsanlega skemmtilegustu tónleikar sem ég hef séð.

Í kvöld fer ég á útgáfutónleika Jóa Skag. Jói er eins konar endastöð á eftirminnilegu tónleikaári, sá ári. Hann er jafnframt eini maðurinn sem getur steypt Ray Davies af stalli sem tónlistarviðburður ársins. Ég bíð spenntur.

All I want is the truth, just gimme some truth

2006-12-24T04:13:00.000+01:00

Hreinskilni er dyggð. Konur vilja hreinskilna menn. Þær segja það oft í blaðaviðtölum og sögðu það oft í Djúpu lauginni (það felst gríðarleg hreinskilni í að viðurkenna að hafa horft á Djúpu laugina).

Hreinskilni maðurinn er hins vegar ekki til. Til að fúnkera dagsdaglega þarf maður að bæla niður tilfinningar. Halda allri hreinskilni í skefjum. Vera kurteis og þolinmóður. Taka tillit til annarra. Passa að ganga ekki of langt. Ekki særa aðra og ekki segja hluti sem koma seinna í bakið á þér. Halda fólki góðu.

Lygar eru hins vegar dagleg rútína hjá okkur öllum. Að segja ekki allan sannleikann nema þegar það hentar. Að segja nákvæmlega það sem veldur ekki leiðindum eða veseni. Þetta fattaði ég í kvöld þegar ég spjallaði við fimm ára mann um jólasveininn. Ég laug fyrst aðeins að honum og svo sagði hann mér af sinni barnslegu einlægni allar lygarnar sem aðrir höfðu sagt honum. Í hreinskilni sagt leið mér mjög illa meðan á þessu stóð.

Ég veit ekki með ykkur en ég er hættur þessu bulli. Héðan af ætla ég að vera hreinskilinn. Hreinskilinn alltaf og allstaðar. Hvergi verður dregið undan. Næsta færsla verður um þegar ég meig undir í september.

Two Princes

2006-12-19T15:57:00.000+01:00

“Prince Charming, Prince Charming,
ridicule is nothing to be scared of”

Einn minn eftirlætis æringi og ættingi, Jói Skag, er nýkominn frá Lundúnum. Eins og sannur túristi lét hann götulistamann teikna mynd af sér og spúsu sinni, Bryndísi. Myndin lítur svona út (vona að ég brjóti engin höfundarréttarlög með því að vísa á hana):

Téð mynd

Ef einhverjum þarna úti finnst Jói (sem er til hægri á myndinni) ekki líta nákvæmlega út eins og Prince á þessari mynd mun ég velta mér upp úr tjöru og fiðri og hlaupa um Smáralindina drekkandi hreinsivökva að kvöldi Þorláksmessu.

Að lokum er ef til vill við hæfi að benda á tónlistarsíðu hins íslenska poppprins.

Andi jólanna

2006-12-17T16:35:00.000+01:00

Er hægt að vera jólaandsetinn?

Þegar hámenningin hitti lágmenninguna

2006-12-17T16:34:00.001+01:00

Erum við að tala um að Jókasta, mamma Ödipusar, hafi verið fyrsta MILF-ið?

Hleranir

2006-12-17T16:34:00.000+01:00

“Wish I had a more direct connection.
This party line was here when I arrived.
And I'm not voting in the next election,
If they don't do something about finding out
The person who is on my party line.”

Ég var með mjög öflugan punkt en fór svo að humma þetta gamla Kinks lag og gleymdi honum. Meiningin var á þá leið að ég fílaði hleranir af því þær væru svo njósnó en hún var bara betur orðuð og eiginlega mjög djúpvitur.

Drög að stuttmynd

2006-12-17T16:33:00.000+01:00

Sem ég lærði síðla kvölds á fjórðu hæð í Árnagarði datt mér í hug handrit að stuttmynd. Söguþráðurinn er eftirfarandi:

1. Eldgamall prófessor drekkur soðið kaffi á skrifstofu fullri af rykföllnum bókum (hann gæti heitið prófessor Bragi Skagalín). Þetta gerist seint um kvöld á fjórðu hæð í Árnagarði..
2. Prófessorinn byrjar skyndilega að fagna, dansa og valhoppa, hleypur fram á gang í leit að fræðakollegum en þeir virðast allir vera farnir heim.
3. Prófessorinn hleypur þá ofsakátur að stigaganginum en rennur til (hugsanlega á axlaböndum sem lafa einkennilega niður) og dettur niður stigann.
4. Prófessorinn liggur á dánarbeðinu og stumrar út í nóttina: “Ég veit... hver skrifaði... Njálu...”.

...

Veit einhver símann hjá Balta?

Hættur!

2006-12-14T17:49:00.000+01:00

Um langt tímabil hef ég reynt að blogga blogg á þetta blogg með frekar slælegum árangri. Bloggstreymi á síðuna hefur verið mismikið og hún oftsinnis legið í öndunarvél. Á þessum tíma hef ég átt góða daga og slæma. Verið duglegur og óduglegur. Farið í gegnum sjálfsskoðun og rannsakað hversu mikinn bloggaga ég hef í mér. Þegar ég lít yfir minn ómerkilega bloggferil hef ég hins vegar komist að því, mér til mikillar armæðu, að ég hef aldrei bloggað um hættur.

Nú þegar hálkan ríður vart við einteyming (eða segir maður einhyrning?) er mikilvægt að fólk geri sér grein fyrir þeim hættum sem henni fylgja. Sjálfur kynntist ég þessari hættulegu hættu í gær þegar ég féll kylliflatur er ég reyndi að ná strætó. Samferðafólki mínu fannst þetta skoplegt og tvær litlar stelpur og þroskaheftur maður hlógu að mér og híuðu. Sem betur fer meiddist ég ekki við fallið en var frekar niðurdreginn í strætóbílnum. Langaði mikið að fella þroskahefta manninn er hann gekk framhjá mér og út úr vagninum nokkru seinna. Gaf stelpunum líka væna löngutöng sem þær sáu ekki þar sem ég var í þykkum lúffum.

Ég tel það mína samfélagslegu skyldu að vara allt gott fólk við bæði hálkublettum og þessu ónærgætna þríeyki sem hlær að óförum annarra í S1-vagninum. Áfram Ísland!

Jólarokkgáta

2006-12-14T17:47:00.000+01:00

Ný gáta hefur verið smíðuð en þessi er ekki venjuleg rokkgáta eins og svínagátan um daginn heldur alvöru jólarokkgáta. Spurt er um fjögur lög og svo hvað þau eiga sameiginlegt.

1. Stemmning sem ekki hefur tíðkast hérna síðan árið 1969.
2. Þegar ég þurfti á sólskini að halda rigndi.
3. Þegar Fanney var sú eina sem sendi kveðjur til allra.
4. Í fæðingarbæ mínum bjó maður sem sigldi til hafs.
5. Hvað eiga lögin fjögur sameiginlegt?

Enn á ný skal skila tilgátum á rafrænum pósti á rafrænt heimili mitt (krg4@hi.is) og enn á ný er bjór í fundarlaun (þó ekki venjulegur bjór heldur alvöru jólabjór).

Stóra Bretland II

2006-12-10T22:40:00.000+01:00

Annars er ég bara góður. Byrjaði trippið þó frekar illa. Ætlaði að koma Danna á óvart og færa honum íslenskt vatn í nokkrum flöskum en þær voru teknar af mér strax á flugvellinum. Í kjölfarið var ég tekinn inn í skrýtið herbergi og naugðað með hnefa. Þarf alltaf að sitja á púða núna. Vona að það gangi betur með skoska vatnið á heimleiðinni.

En eftir þetta fór að rætast úr ferðinni. Hitti vinina í Baggalúti í fríhöfninni og komst loksins að því hver Enter, fyndnasti maður Íslands, er í raun. Tapaði reyndar fyrir skoskum kvenkennara í billjarð á föstudagskvöldið en vann tapsáran Englending skömmu síðar. Sá ruddaleik Hearts og Motherwell á Tynecastle í góðri stemmningu. Svolgraði svo niður þýsku jólalímvíni í jólaþorpinu. Drakk í mig skoska menningu og hristi af mér skoska menningartimburmenn daginn eftir. Á morgun er það svo bjór og jólagjafir. Næsta skref að vekja hrúguna í svefnherberginu og draga hana með á pöbbinn. Spurning um nokkra gula og sveitta og fara svo í bæinn að skoða kjeeellingar. Í versta falli kjeeestalann.

Stóra Bretland

2006-12-10T22:36:00.000+01:00

Sírenuhljóð stórborgar öskra út í kvöldið sem ég rita þessi orð í hrörlegri íbúð við Watson Crescent í Edinborg. Hundur geltir og annað slagið heyri ég í aröbum að rífast. Þetta hafa verið erfiðir dagar sem au pair hjá hinum hortuga McDaniel.

Samt er allt hálfkyrrlátt. Daníel húsbóndi sefur vært inni í herbergi og ég get nýtt þetta dýrmæta augnablik í fullkomnum friði og ró. Búinn að vera að skoða klám og svona. Datt inn á háklassa einhyrningasíðu.

Nú er hins vegar tækifærið til að blogga. Málið er að við Danni erum einir eftir í einkennilegri bloggkeppni sem við settum á fyrir nokkrum vikum. Allir þurftu að blogga fjórum til fimm sinnum í viku og sá sem stendur einn eftir fær góða slummu af hágæða bjóröli. Í þessari viku á ég eftir að setja inn tvær færslur. Og meðan á dvöl minni hjá herra McDaniel í Edinborg hefur staðið hefur asnakjálkinn bannað mér að nota bölvaða tölvuna svo hann beri sigur úr býtum.

Annars talar Danni svolítið upp úr svefni. Umlar mikið meðan ég er að skrifa þetta. Heyrðist hann segja: “Ég dýrka Abba”. Svo var hann eitthvað að tala um að hann langaði í brjóstaaðgerð. Hann er líka ljótur þegar hann sefur. Slefar mikið og tungan lafir bara út í loftið.

Hundurinn er hættur að gelta. Arabarnir væntanlega á bak og burt líka. Fast Show byrjað í tévaffinu. Vona bara að gerpið sofi áfram.

Bull, ergelsi og firra

2006-12-08T00:40:00.000+01:00

“Have yourself a merry merry Christmas
Have yourself a good time
But remember the kids who got nothing
While you're drinking down your wine

Father Christmas give us some money
We've got no time for your silly toys
father Christmas please hand it over
We'll beat you up so don't make us annoyed”

Óðum styttist í verslunarmannahelgina. Fólk er því strax byrjað að þramma um kringlurnar í leit að drasli. Drasl umlykur jólin. Jólaskraut, englar, sveinkar, músastigar og hvað þetta heitir – allt er þetta eðaldrasl.

Verst er samt þegar markaðsfræðingarnir taka drasl, dulbúa það sem algjört þarfaþing og auglýsa það svo villt og galið. Þeir töfra fram tilgangslaust en vel auglýst djönk sem þeir selja á 5.990 eða 16.990 (því þeir vita að við vitum að það er alltaf hagstætt að kaupa hluti sem enda á 990 kr.). Fyrir hver jól auglýsa menn glænýtt gismó sem 'enginn getur verið án'. Þessu drasli er yfirleitt beint að börnum sem linna ekki látum fyrr en foreldrar þeirra kaupa það og tryggja um leið að allir brosi pottþétt á aðfangadagskvöld. Á annan í jólum er draslið hins vegar komið inn í geymslu.

Tilgangur jólanna er að sjá í gegnum þetta plott. Passa að uppbyggilegar gjafir séu í öndvegi, bæði í pakkanum og á óskalistanum. Það geri ég. Geri heldur ekki miklar kröfur í ár. Skelfirinn er í raun það eina sem mig langar í. Og diskurinn með Helga úr ædolinu. Dey sáttur ef ég fæ þetta tvennt.

Svo má heldur aldrei gleyma að hugsa til allra barnanna í þriðja heiminum. Þau fá yfirleitt bara bækur í jólagjöf.

Tækni?

2006-12-06T00:13:00.000+01:00

“Åh, Ring, Ring
Bara du slog en signal!
Ring, Ring
Tystnaden är så total!
Ring, Ring
Skingra den oro som mal”

Ég var með síðustu móhíkönum minnar kynslóðar sem fengu sér gemsa. Taldi þetta bólu eins og tölvukubbsgæludýrin og poxið. Þessir smávöxnu símar eru hins vegar staðreynd í dag. Og vissulega notaðir á ýmsan hátt. Í gegnum svokallaðan síma horfir fólk nú á sjónvarp, fer á internetið, tekur ljósmyndir og jafnvel kvikmyndir, fer í flókna tölvuleiki, sendir tölvupósta og smáskilaboð, hlustar á tónlist og útvarp. Góðra gjalda vert svo sem. En enn þann dag í dag hef ég aldrei séð síma með áföstum upptakara, til að mynda fyrir bjórflöskur. Og það sem meira er; enn hef ég ekki séð síma dansa eins og dansandi kókdósirnar með sólgleraugun gerðu um árið. Fær mann til að hugsa: Erum við virkilega ekki komin lengra en þetta?

...

Árið 1906 riðu 200 sunnlenskir bændur til Reykjavíkur og sóttu að Hannesi Hafstein til að mótmæla hinu nýja og skrýtna apparati, símanum. Að hundrað árum liðnum væri ef til vill við hæfi ef einhver hugrakkur færi að ýta á eftir þessum upptakara.

Skelfileg mistök

2006-12-01T15:21:00.000+01:00

Adolf Ingi er ekki lengur óvinur minn. Ég biðst afsökunar á harkalegum og heimskulegum orðum um hann og er að spá í að segja af mér sem ritstjóri þessarar síðu. Adolf Ingi og Adolf fjöldamorðIngi eiga einnig ekkert sameiginlegt og viðbjóðslegur leikur að minnast á þá í sömu setningu. Það hljóp bara einhver Össur í mig, ég var ráðvilltur þegar ég reit þetta og ekkert búinn að borða lengi. Nýi óvinur minn er þessi hérna. Algjört krútt.

Shitler

2006-12-01T00:01:00.000+01:00

Adolf Ingi Erlingsson er hér með höfuðóvinur minn í lífinu. Ég neita því staðfastlega að koma frá sama landi og Adolf og vil meina að hann sé frá því ókunna landi, Óþolandi. Þó það hljómi dapurlega af minni hálfu líkar mér eiginlega betur við nafna hans Hitler. Reyndar myndi ég mæla með honum í hlutverk David Brent ef íslenska útgáfan af Office liti nokkurn tímann dagsins ljós. Þó er það önnur saga.

Máli mínu til stuðnings bendi ég á þetta myndbrot frá RÚV og bið fólk að smella hnappnum á sirka 23% til að sjá helvítis gúbbann syngja karókí. Annars bendi ég auðvitað líka á íþróttafréttir og Helgarsportið. Fullkominn moðhaus á ferð.

Rokkgáta

2006-11-29T22:07:00.000+01:00

Gátufaraldur ríður yfir netlendinga. Sökum greindarskorts get ég ekki tekið þátt í þeim en sökum dómgreindarskorts ákvað ég að búa til eina þegar ég átti að vera að skrifa ritgerð. Reglurnar eru þær að ráða þarf fyrst liðina fjóra og finna svo hvað allir eiga sameiginlegt. Sá hefur leyst gátuna sem hefur öll fimm svörin á reiðum höndum (þ.e. 1, 2, 3, 4 og sjálfa spurninguna). Rétt er að taka fram að þetta fyrirkomulag er ekki stolið frá neinum.

1. Hann var yngstur þeirra fjögurra en var samt næstfyrstur til að gefa upp öndina.
2. Þeir voru frá Birmingham og kölluðu sig í fyrstu Polka Tulk.
3. Hann fæddist 1943 og hlaut skírnarnafnið George. Hann var staddur á Íslandi á þessu ári.
4. Hljómsveitin hóf störf 1988 en allir meðlimir höfðu áður unnið með þekktum sveitum. Fyrsta lagið þeirra hét “Sameiginlegt”.

…

5. Hvað eiga allir þessir sameiginlegt?

Svör sendist í krg4@hi.is. Bjór er í verðlaun og verður sendur um hæl í viðhengi.

Játningar drullusokks

2006-11-29T22:00:00.000+01:00

Í fyrst lagi: Mér hefur alltaf verið annt um kúl mitt. Það er eitt það dýrmætasta sem ég á. Því hef ég alltaf forðast að sýna minnstu tilfinningar. Set líka mjög oft upp kúl James Dean-svip (m.ö.o. læt eins og ég sé með harðlífi) og reyni yfir höfuð að vera ekki asnalegur - með misjöfnum árangri þó.

Eitt af því í lífinu sem ekki er kúl er öskudagurinn. Ég var eiginlega aldrei neitt á öskudaginn þegar ég var krakki. Einu sinni var ég reyndar Ruud Gullit, með hárkollu og í AC Milan búning. En Gullit var erfitt að toppa og frá 10 ára aldri fór ég alltaf í fýlu á öskudaginn og vildi ekkert vera. Mér var alveg sama um sælgætishrúgurnar sem krakkarnir komu með heim. Allt nammi heimsins kom ekki í stað kúlsins. Ég var ekki hóra. Allavega ekki þegar ég var barn.

En helvítis vitleysan eltir mann á röndum enn þann dag í dag. Og stundum lendir maður í því að fólk býður í grímubúningapartí. Sömu kenndir og í barnæsku gera vart við sig og yfirleitt mæti ég ekki. En um helgina síðustu yfirsteig ég óttann og klæddi mig í búning eins og fífl. Við brósi brugðum okkur í gervi Maríóbræðra, vopnaðir drullusokkum og pítsum. Ég var Luigi.

Þetta var ekki eins hræðilegt og ég hélt. Hinir gestirnir litu margir verr út en ég. Í raun sé ég ekki eftir neinu. Ja, nema kannski einu.

Þegar allir voru orðnir frekar ruglaðir af ölvun tók bróðir minn, Maríó, upp á því að drekka áfengt öl úr drullusokknum sínum. Þetta var glænýr drullusokkur svo það var held ég alveg í lagi. En í einni af fjölmörgum klósettferðum mínum þetta kvöld tók ég eftir því að við hlið klósettsins var drullusokkur. Eiginlega mjög svipaður þeim sem við vorum með nema bara margnotaður. Og þegar ég stakk upp á því að það væri kannski fyndið að láta einhvern drekka úr heimilisdrullusokknum var ég tekinn á orðinu. Augnabliki síðar var fólk farið að skála með heimilisdrullusokknum hægri vinstri. Haldandi að um hreinan drullusokk væri að ræða.

Ég þurfti að fara snemma heim því ég var að þjálfa daginn eftir. Ég leit í kring á alla fábjánana í búningunum drekkandi úr drullusokkum og spilandi einhvern rafstraumsleik (sem gekk út á það eitt að fólk fékk raflost og kveinaði) og komst að þeirri niðurstöðu að undir þessum einkennilegu kringumstæðum hefði mér tekist að halda kúli þrátt fyrir allt.

Og eftir á að hyggja var þetta bara massapartí. Verð næst dreki.

Jólasaga

2006-11-28T23:57:00.000+01:00

Það var trúlega í nóvemberlok þegar fór fyrst að taka eftir undarlegri hegðun hjá stóra bróður. Ávallt er honum áskotnaðist fé, þó það væru bara örfáir tíkallar, skaust hann út í Hvammasjoppu eins og eldibrandur og hljóp svo beina leið heim, upp í herbergið sitt og læsti. Í fyrstu taldi ég að bölvaður froðuheilinn væri byrjaður að reykja og ákvað að veita honum eftirför. Ég vafði trefli um andlit mitt og dulbjóst sem njósnaninja. Greip hann glóðvolgan einn eftirmiðdag fyrir utan sjoppuna og sá greinilega að hann hafði fjárfest í þremur piparstöngum. Ég yfirheyrði hann á staðnum og upp úr krafsinu kom leynileg ráðagerð hans; að safna ógrynni piparstanga í gamla makkintossdollu og éta þegar barnaefnið byrjaði á aðfangadag jóla. Ég spurði hann nötrandi af forvitni:
-“Af hverju piparstangir?”
-“Af hverju piparstangir?”, spurði Svenni á móti, hló að mér fullur hneykslunar og leit á mig eins og frussandi horslumma læki úr nefi mínu. “Allir vita að piparstangir eru besta nammið í heiminum. Ímyndaðu þér að vakna upp á heilögum aðfangadegi með fullt box af slíku dýrindis gulli”, sagði hann og leit sem annars hugar og dreymandi í átt að Húbbahól.

Ég hreifst strax af þessum eldmóði Svenna og frá með þessari stundu helgaði ég mig þessu eina verkefni. Ekkert annað komst að. Ég leitaði að klinki heima hjá mér, á götum úti og sníkti villt og galið af ættingjum. Hver króna sem ég fékk milli handa fór í piparstangasjóðinn.

Áfram leið desember og senn voru makkintossdollurnar okkar Svenna orðnar þrjár talsins. Lífið snerist um piparstangir. Á Þorláksmessu töldum við saman stangirnar. Ég átti 97 stangir og Svenni 134. Við vorum stoltir af fengnum og gátum vart beðið eftir að vakna.

Barnaefnið á Stöð tvö hófst stundvíslega klukkan 8.00 þennan aðfangadagsmorgun. Við komum okkur fyrir undir sæng og afmeyjuðum fyrstu piparstangirnar. Sú fyrsta var góð. Önnur ekki eins góð. Ég var orðinn leiður á bragðinu þegar kom að þriðju. Fjórða og fimmta fóru í hausinn á Svenna og ég hljóp grátandi upp í herbergi, öskrandi að honum með ekkasogum: “Þú eyðilagðir jólin, apaheili!”. Ég skellti hurðinni þrisvar í röð þennan morgun.

...

Ég var sex. Gott ef þetta voru ekki sömu jólin og Þóra frænka át súkkulaðidagatalið mitt. Algjört helvítis annus horribilis.

Dagblaðið Vísir

2006-11-27T01:03:00.000+01:00

Á hinum myrku miðöldum voru sekir menn leiddir fyrir fjöldann og hafðir til sýnis svo auðmýking þeirra væri meiri.

Old friends

2006-11-23T14:26:00.000+01:00

Fór í gær út að éta í hádeginu og átti einar innihaldsríkustu samræður í langan tíma við kumpána minn. Út frá vangaveltum um gamla sovéska markmanninn Rinat Dassaej spunnust umræður um hollenska landsliðið 1988:

-Úff, spurning með Dassaej í markinu hjá Basten?
-Skallinn hjá Gullit var samt óverjandi.
-Já. Sjit, Hans van Breukulen?
-Heyrðu, Vanenburg!
Þögn.
-Van Tiggelen.
-Jan Wouters og Koeman.
-Erwin? Hrækard!
-1990? Buchwald, Brehme, Littbarski.
-Já. Pearce og Waddle. Neil Webb.
-Houghton. Preud’homme. Limpar.

Ég hefði allt eins getað verið að tala við malasískan knattspyrnuáhugamann. Boltalingóið er alþjóðlegra en esperanto. Tungumál án landamæra.

...

Á knattspyrnuvellinum er rúm fyrir alla. Nær stéttlaust samfélag. Fátækir stráklingar sem ólust upp við að sparka í tuskur geta leikið við hlið drengja með silfurskeiðar í tranti. Í fótboltaliði er pláss fyrir agalausa bjálfa sem eru slæmar fyrirmyndir en hálfguðir í krafti hæfileika sinna, en einnig fyrir skynsama og vel upp alda leikmenn sem ávallt eru til fyrirmyndar. Sumir koma heim úr atvinnumennsku með lögfræðigráður. Aðrir skalla andstæðinginn í bringuna í mikilvægasta leik lífs síns.

Og oftar en ekki eru það agalausu fíflin sem hafa hreðjarnar sem til þarf að vinna jafna leiki. Gaurarnir sem rífa kjaft. Sitja aftast í rútunni og heimsóttu iðulega skrifstofur skólastjóranna. Komast í slúðurblöðin fyrir slagsmál á pöbbnum. Þora að fórna sér inni á vellinum. Menn með hreðjar Rambós en vitsmuni mangós.

Og það besta er að þetta er fjölgyðistrú. Þú getur haldið með slatta af liðum í slatta af löndum. Getur lagt átrúnað á Rooney og Ronaldinho án þess að móðga neinn. Varnarguði og sóknarguði. Jafnvel apana í búrinu eins og Dassajev.

Um tæknileg mistök Árna Johnsen

2006-11-23T13:17:00.000+01:00

Nei, djók.

Vögguvísa Vesturlandabúans

2006-11-23T12:32:00.000+01:00

Ef Bush getur sofið þá get ég sofið.

Living with war

2006-11-21T13:41:00.000+01:00

“I'm living with war everyday
I'm living with war in my heart everyday
I'm living with war right now
And when the dawn breaks
I see my fellow man
And on the flat-screen we kill and we're killed again
And when the night falls, I pray for peace
Try to remember peace”

Þegar snjónum kyngir skyndilega niður á Íslandi flykkjast krakkarnir í hverfinu út að leika. Ekki ég. Ég hef séð snjó skrilljón sinnum. Er hættur að taka eftir honum.

Í sumar voru krakkarnir alltaf að gefa öndunum. Ekki ég. Ég hef séð fugla svo oft í gegnum tíðina að ég veit ekki lengur af þeim.

Í fréttunum eru enn á ný frásagnir af afleiðingum Íraksstríðs. Orðnar jafnhversdagslegar og veðurfréttir. Stundum slökknar á mér þegar talað er um Írak. Mannsföllin eru svo hversdagsleg að ég hætti að heyra.

Samt er það svo að á síðustu tveimur árum hafa rúmlega 4.000 lögreglumenn verið drepnir í Írak. Um 900 árásir eru gerðar á bandaríska hermenn í Írak í hverri viku. 85% bandarískra hermanna í Írak telja að stríðið í Írak sé að miklu leyti til að hefna fyrir þátt Íraka í hryðjuverkunum 11. september. 77% þeirra halda að Íraksstjórn hafi sérstaklega stutt við bakið á Al-Kaída. U.þ.b. 50.000 íraskir borgarar hafa látist af völdum stríðs síðan það hófst. 700 í síðustu viku.

…

‘I’m living with war everyday’ sagði Neil Young mér um daginn. Stríðsplatan hans hefur loksins ratað á grammófóninn minn. Það er kúl þegar lífið hefur ekki murrkað hugsjónirnar úr gömlum köllum. Hann minnir smá á Ómar Ragnarsson.

Heimsendir

2006-11-20T23:39:00.000+01:00

Fréttir herma að heimsendir sé yfirvofandi í ljósi þess að Jórdanir öðluðust nú nýlega gereyðingarvopn. Ekki er talið að kjarnorkuvopn séu í fórum Jórdana en samkvæmt áreiðanlegum heimildum mun ríkisstjórn landsins standa fyrir því að láta Michael Bolton, Einar Örn, Kenny G og James Blunt semja saman jólalag sem mun eyða heimsbyggðinni. Einnig er óttast að sköllótti gaurinn í Aqua verði með rappkafla í laginu.

Sagði ekki skáldið: Er ekki tími til að fara að lifa svo þeir hafi eitthvað að drepa?

And in my best behavior I am really just like him

2006-11-19T20:36:00.000+01:00

Ég man að þegar ég var barn þótti það góður siður að gera hróp að mormónum. Þeir voru hálfgert fríksjóv, uppáklæddir á reiðhjólunum sínum gangandi í hús áreitandi venjulegt fólk sem kaus heldur frið fyrir framan sjónvörpin sín. Man einu sinni þegar nokkrar stelpur úr krakkahópnum úthúðuðu tveimur ungum jakkafataklæddum mönnum, kölluðu þá helvítis mormónafífl og aumingja. Þeir urðu afar skúffaðir og svöruðu fyrir sig með enn verri munnsöfnuði. Sem mátti alveg þar sem þeir voru engir mormónar. Bara fullorðnir menn á leiðinni á djammið í jakkafötunum sínum.

Eftir að ég kynntist öldungi Mortensen (sem er enginn öldungur heldur yngri en ég) í strætó á föstudaginn finnst mér trúboðar bara töff. Við öldungur Mortensen erum nefnilega um margt líkir. Hlustum báðir á tónlist og höfum áhuga á íþróttum. Ekki spillir fyrir að heima í Kaliforníu starfar hann sem leikari og var með fast hlutverk í Boston Public-þáttunum, þáttum sem ég hef oft horft á. Í raun er algjör veisla að lenda í klóm strætómormóna þegar hægt er að lenda í KB-banka hálfvitunum í verslunarmiðstöðvum. Eða öpum sem hringja á kvöldin frá Sjóvá og Gallup. Eða mannræningjum og hryðjuverkamönnum.

Tveimur tímum eftir að ég kynntist öldungi Mortensen var ég mættur í kirkju í fyrsta sinn í mörg ár. Klerkurinn var með arnarvængi, grímu og í skátabúningi. Hljómsveitin var jafnvænggefin, flögrandi um kirkjuna eins og fiðrildi. Plastjólasveinar og jólaskraut voru um allan kórinn. Altaristaflan var breiðtjald með vídjómyndum af amerískum klappstýrum. Svenni bróðir kom með viskífleyg sem við sötruðum af. Kirkjuferð að mínu skapi.

Sufjan sveik ekki. Kom mér fyrir sjónir sem rosalega kristilegur amerískur strákur. Jarðbundinn fullkomnunarsinni. Með allt sitt á hreinu. Minnti mig smá á öldung Mortensen.

Dagur íslenskrar tungu

2006-11-16T12:58:00.000+01:00

Elsku móðurtungan mæta,
máttug svo og laus við löst.
Þín við munum þakklát gæta.
Þú ert moðörfokking möst.

Fyrir daga internetkláms

2006-11-16T12:51:00.000+01:00

Til er saga af Salvador Dali.

Hann var eitt sinn staddur á samkomu og heillaðist af ungri dömu sem þótti svo fríð ásýndum að allar aðrar ungmeyjar bliknuðu í samanburðinum. Hún var með fullkomið vaxtarlag, með eindæmum andlitsfríð og með bros sem gat lýst upp heilu herbergin. Karlmenn áttu í öndunarerfiðleikum í kringum þessa saklausu en þokkafullu gyðju og þar var Salvador Dali engin undantekning.

Salvador Dali starði á dömuna um stund en safnaði loks kjarki til að ganga upp að henni. Hann átti erfitt með að finna réttu orðin frammi fyrir þessu fullkomna sköpunarverki en náði að stumra lágt út úr sér: "Ég verð að mála þig. Á morgun kl. 12.00 á vinnustofunni. Í nafni listarinnar; þú verður að mæta." Yfirbugaður ruglingslegum tilfinningum gekk hinn heimsfrægi málari burt og yfirgaf samkomuna.

Degi síðar sló klukkan tólf og á sama augabragði heimsótti hin unaðsfagra snót Salvador Dali á vinnustofu hans. Listmálarinn tók á móti henni eins og um drottningu væri að ræða og bað hana að fækka fötum og leggjast í rándýran dívan sem staðsettur var í stofunni miðri. Eftir örstutt þóf féllst daman á þetta. Hún tætti hægt af sér hverja spjör og lagðist í sófann.

Salvador Dali mældi hana út með augunum. Hann gekk að henni, hagræddi hárlokkum hennar og virti hana vel fyrir sér. Tók sér loks stöðu bakvið strigann með pensil í hendi. Hann lagði þó pensilinn fljótt aftur frá sér og hóf að fullnægja sjálfum sér bakvið strigann. Salvador Dali rúnkaði sér í snöggheitum, andvarpaði og lét sig svo skyndilega hverfa.

Ægifögur gyðjan beið nokkra stund en klæddi sig svo aftur í flíkurnar skömmustuleg á svip. Þennan dag fór ekki málningardropi á striga Salvadors Dalis.

Netþjónninn ég

2006-11-14T12:47:00.000+01:00

Nenni ekki að elda í dag. Óþarfi að gera það alltaf sjálfur. Meira að segja litla gula hænan fer stundum út að éta. Þó ekki á KFC. Hér er því tilbúinn matur:

Forréttur:
Meira að segja Titus Bramble myndi hlæja að þessum vinnubrögðum.

Aðalréttur:
Veislumatur sem ég fann á svokölluðu mæspeisi. Miklir fagmenn á ferð og mæli ég með ‘The Ballad of Dallas’. Fronturinn, Bo Pálsson (aukasjálfið hans heitir Reverend Dallas), er svar Hvammahverfisins við Jim Morrison. Let’s get it on...

Eftirréttur:
Apalag Belle & Sebastian af skoskri barnaplötu veitir Íslendingum kannski huggun gegn þeim harmi að vera apalaus þjóð. Apalaust land er land smáborgara og durta. Verður vonandi kosningamál í vor.

Verði ykkur að góðu.

Bældir karlmenn sameinumst

2006-11-13T17:50:00.000+01:00

Ókei, þetta eru mínar tilfinningar og það er kominn tími á að þær fái að úthellast. Tilfinningar sem ég á, finn fyrir og verð að taka mark á. Ég er orðinn leiður á að byrgja allt inni. Ég er jafnmikil tilfinningavera og aðrir, ekkert minni þó ég sé karlmaður. Ég hef þarfir, kenndir og skoðanir eins og aðrir. Ég á fullan rétt á að tjá mínar tilfinningar án þess að vera hræddur við afleiðingarnar. Ég vil taka brynjuna af stöku sinnum líka. Mér líður illa og ég byrgi þetta ekki inni sekúndu lengur:

Djöfull hata ég hinn ógeðslega Doktor Phil og allt viðbjóðslega röflið sem viðgengst í þættinum hans.

Mannfíflið

2006-11-09T00:40:00.000+01:00

Það er tími í háskólanum. Uppveðrað fólk diskúterar af miklum áhuga þær breytingar sem urðu á vísindalegri orðræðu á 18. og 19. öldinni. Maðurinn hafnaði bulli og bábiljum og fetaði veg framfara. Honum er víst enn ekkert ómögulegt og framundan eru fleiri ótrúleg tækifæri í endalaust spennandi vísindasamfélagi. “Samfélagsbreytingar á síðustu 150 árum eru ótrúlegar”, segir feitlagin kona á fremsta bekk og segir sögur af dauðum afa. Sjálfur skil ég lítið í tímanum og á erfitt með að tengja umræðuna við námsefnið en hrífst þó eilítið með þegar liðið byrjar að rausa um mikilfengleika manns og vísinda. Reyni að setja upp gáfulegan svip og kinka stundum kolli (en bíð í raun með óþreyju eftir frímínútum sem mér þykir ennþá það skemmtilegasta við skóla). Ég lít yfir hópinn. Svei mér þá, djöfull erum við öll öflug og flott svona nett háskólamenntuð og æðisleg. Það er eins og ekkert geti stoppað okkur í leit okkar að þekkingu og framförum. Ekki baun.

En eins og þruma úr heiðskíru lofti byrjar ein kellingin að öskra og hlaupa um stofuna og á sama tíma fara allir að hlæja. Svo virðist sem fluga hafi sloppið inn í tímann. “Þær stinga sko á haustin”, heyrist í einum gaurnum og nokkrir hlaupa strax út úr stofunni. Flugan fer hratt á milli borða og tvær stelpur taka upp á því að fela sig undir borðunum sínum. Þrír hraustir piltar reyna hvað þeir geta að ná flugunni vopnaðir kaffibolla og servíettu.

Tíminn er ónýtur. Einbeiting allra er helguð flugu. Enginn er meðvitaður um að í pontu masar enn sérvitur prófessor um kenningar bókmenntafræðinga og hvernig áherslur í fræðum breyttust er fram liðu stundir.

...

Djöfull erum við heimsk öll.

Pumping petrol gas

2006-11-07T11:47:00.000+01:00

Það bregst aldrei; í hvert sinn sem ég dæli bensíni á vagn minn á ÓB við Fjarðarkaup flæðir músík Cat Stevens yfir allt og alla. Hann er á rípíti þarna alla daga. Ég hef í sjálfu sér ekkert á móti herra Islam, eins og hann heitir í dag, en er samt orðinn frekar leiður á þessu. Ekki kannski eins leiður og leiða Lísa en samt leiður.

Klámkynslóðin skandaliserar

2006-11-05T23:11:00.000+01:00

“Ég var ung og óreynd á þessum tíma og sé mikið eftir því að hafa látið taka þessar myndir af mér”, sagði skömmustuleg Paris Hilton eftir að myndir af henni alklæddri láku á internetið. Paris bar fyrir sig að henni hafi verið kalt og að hún hafi að auki verið ölvuð þegar myndirnar voru teknar.

Kvalir

2006-11-01T12:35:00.000+01:00

Í fyrstu var ég alls ekki hlynntur því að Íslendingar veiddu örfáa hvali sem höfðu víst gerst sekir um að borða alla fiskana í sjónum frá okkur. En þegar ég sá að þessar hvalveiðar voru bara liður í að fá söngflokkinn Nælon til að leggja upp laupana lagði ég öll spilin á borðið og tók gleði mína á ný.

What am I?

2006-10-25T00:25:00.000+02:00

Þegar allt fer út um þúfur og maður er gripinn glóðvolgur við einhverja tóma vitleysu er gott ráð að benda á næsta mann og telja fólki trú um að hann sé í raun sökudólgurinn. En ef allar bjargir virðast bannaðar og enginn sakleysingi er í sjónmáli til að kenna um er geysivinsæl brella um þessar mundir að kenna aukasjálfi sínu um allt saman og firra sig þannig allri ábyrgð. Andri Freyr Viðarsson, útvarpsmaður, kom einu sinni í Kastljós og benti andófsmönnum sínum á að hann tæki sko hreint ekki ábyrgð á grallaranum Freysa sem gerði afskiptasamar húsmæður landsins gráhærðar. Freysi væri bara aukasjálfið og fólk gæti bara talað við hann. Feimin áhugaleikkona steig seinna fram og flippaði í nafni einhvers allt annars, Silvíu Nætur. Sama gerði Gillzeneggerþumbinn. En öll met slær tónlistarmaðurinn sem mætti áðan í Kastljósið og kenndi einhverjum Dr. Mister (hver getur efast um gjörðir manns með doktorsgráðu?) um allt sem miður hafði farið hjá honum. “Þetta byrjaði allt sem brandari á fylleríi... og svo gáfum við bara út plötu”, sagði fuglinn. Spurning hvort stjórnmálamenn geti notað sömu rök þegar þeir eru með allt niðrum sig: “Þetta var bara eiturflippaði karakterinn minn, Dr. Maniac, sem samþykki þetta frumvarp”. Ætli svona málflutningur nýtist sakamönnum fyrir rétti?

Þegar maður glápir á svona gáfnaljón eins og Dr.Mister er ekki laust við að maður sakni frétta af fuglaflensunni. Eða jafnvel Fazmo. Hvernig ætli þeir hafi það?

Í algjörum útúrdúr gerðumst við félagarnir einu sinni sekir um að búa til okkar eigin fígúru. Þegar fór að líða á valdatíma aðalstjórnar í nemendafélagi mínu í framhaldsskóla var okkur farið að leiðast þófið allverulega. Við boðuðum öll ráð og nefndir á fund (sirka 20 manna hópur) en ræddum ekkert um þau verkefni nemendafélagsins sem biðu. Þess í stað kynntum við til leiks nýjasta bandamann nemendafélagsins (sem reyndar komst ekki á fundinn), Konráð Tuma Tulinius. Um var að ræða athafnamann sem ætlaði að aðstoða félagið í starfseminni. Konráð hafði víðtæka reynslu af tónleikahaldi í Finnlandi og Svíþjóð og var öllum hnútum kunnugur í þessum bransa. Við töluðum svo fallega um þennan ímyndaða mann, sem einungis fæddist vegna þess að okkur leiddist, að fljótlega vissu allir í skólanum hver Konráð Tumi var. Eftir þetta var sama hvað við gerðum í nafni nemendafélagsins, alltaf sögðum við að Tumi hefði reddað hlutunum. Hann varð fljótt að goði í skólanum, skipulagði skíðaferð, reddaði einu sinni hljóðkerfi og sá nánast um árshátíðina alveg sjálfur.

Burtséð frá útúrdúrum er vandamálið að Silvía Nótt, Gillzenegger, Freysi, Dr. Mister og jafnvel Konráð Tumi eru öll kennitölulaus. Þetta eru ímyndaðir vinir okkar. Og þegar þetta lið þarf að axla ábyrgð vegna gjörða sinna finnst það hvergi í símaskrám. Sem er tómt vesen. Þetta stórskotalið má þó eiga eitt; það fékk mig til að krota inn á þennan síðuandskota eftir langa og ljóta þurrð í gamla grautarhausnum.

Kópavogur

2006-09-29T01:42:00.000+02:00

Það að keyra um í ormabælinu Kópavogi er eins og að fara í hollinn-skollinn. Maður veit aldrei hvar maður endar. Ein vitlaus beygja og maður gæti týnst að eilífu. Ég vil meina að ástæða þess að Kópavogur varð skyndilega næststærsta sveitarfélag landsins sé sú að fjöldi manna hafi týnst þar og ekki komist til síns heima.

Kópavogur er líka fullkomlega sálarlaus bær. Miðbæjarlaus og asnalega endilangur. Ég hef framkvæmt margar rannsóknir og komist að því að mér rís ekki hold þegar ég er í Kópavogi.

…

(Í ljósi síðustu færslna gæta ég máski gert að höfundarverki mínu að skrifa níð um alla bæi landsins ekki ólíkt hugmynd Sufjan Stevens um að gera plötu um hvert fylki í Bandaríkjunum. Ég treysti mér í það minnsta fyllilega til að skrifa doktorsritgerð um vankanta Raufarhafnar.)

Dirty old town, dirty old town

2006-09-29T01:27:00.000+02:00

“We’re like two lost souls swimming in a fish bowl, year after year,
Running over the same old ground, what have we found?
the same old fears,
wish you were here”

Nokkur atriði sem eru að brjótast um innra með mér þessa dagana:

1) Það að troða öllum Hafnfirðingum undir eitt þak í þeim tilgangi að drekka og rugla í heilt kvöld (eins og síðastliðið laugardagskvöld) jaðrar í aðra rönd við úrkynjun. Á þessum böllum er alltaf sama fólkið. Talandi um sama fólkið. Saumaklúbburinn Ísland. Og manni líður eins og maður sé á sama ballinu og í fyrra og hittífyrrra og hittíhittífyrra. Algjör firra. Er enn að vinna úr þessu.

Eitt mökk valið af handahófi:
Kexölvuð hjón völsuðu að mér við barinn og spurðu í eftirvæntingu hvað ég hefði í glasinu mínu. Þegar kom á daginn að það var ginsull en ekki sevenöpp tók konan flugvélafagnið og kyssti mig. Kemur á daginn að þetta fólk hafði veðjað upp á hvort ég drykki yfir höfuð eður eigi. Þetta fólk þekki ég frekar lítið. Gruna þó að það eigi við veðmálafíkn að stríða.

2) Ég er að upplifa fáranleg flassbökk frá grunnskólaárum mínum. Hver dagur hjá mér er ríjúnjon. Ég lifi á plánetunni 1992 (hef meira að segja verið gemsalaus í nokkra daga). Ekki nóg með að Kiddi og Gunni skoppi um heimili mitt alla daga eins og heimiliskettir heldur var ég næstum búinn að keyra á Ágústu Sigurjóns og son hennar í dag. Þetta fólk er út um allt.

3) Einhverra hluta vegna fór ég inn í Garðabæ að versla áðan.

Mér finnst ég vera eiginlega alla daga á sama helvítis ballinu. Í sama hjúpnum. Fer á sömu staðina á hverjum einasta degi. Eins og gerpið í Truman Show. Svona boy-in-the-bubble-fílingur. Langar helst að venda kvæði mínu í kross og gerast böskari í Edinborg. Er með gistingu þar skilst mér.

Limlest stolt í morgunmat

2006-09-22T16:09:00.000+02:00

Skólastarf er hafið. Ég er smám saman að detta í gang, samt varla byrjaður að læra af viti. Einu afrek mín hingað til er heimsmeistaratign í háskólaknattspyrnu sem ég vann til ásamt félögum mínum úr íslenskuskor. Af stakri hógværð básúnaði ég þennan áfanga lítið heima fyrir en gladdist þó þegar ég sá í morgun magnaða mynd af sigurliðinu í Stúdentablaðinu sem fylgdi Fréttablaðinu. Hreykinn leit ég upp frá kornfleggsinu og fann fyrir þörf að sýna sambýlisfólki mínu myndina, þennan fagra vitnisburð afreks míns. Klúturinn var að baða sig og Jói úti en frauka hans, stundum nefnd Bryndís, sat í stofunni og leysti krossgátu um leið og hún tuldraði orðið ‘líkþrá’ aftur og aftur. Ég gekk að henni eins og lítill og feiminn drengur sem vildi gera móður sína stolta og benti hógvær á myndina í blaðinu. Fraukan ljómaði öll upp og spilaði með, lét eins og ég væri fimm ára að sýna henni fallega teiknaða mynd. Sagði svo: “Vá... en gaman... Þeir eru ótrúlega skondnir þessir nördar”.

Ekki veit ég af hverju ég ætti að ganga milli fólks og sýna því myndir af helvítis nördunum en ljóst er að mín stolta stund gufaði upp á augabragði. Ég baslaði við að sýna henni myndina aftur og benti ítrekað á hvar ég væri á henni. Hún áttaði sig að lokum en um seinan þó.

Í kjölfarið á þessu atviki hef ég ákveðið að flytja aftur heim til móður minnar. Hún kann allavega að umgangast heimsmeistara.

Daniel

2006-09-20T13:07:00.000+02:00

Daníel ferðast í nótt með flugvél. Ég get séð rauðu afturljósin á leið til Skotlands. Og ég sé Danna veifa bless. Guð, þetta líkist Danna. Hljóta að vera skýjahnoðrar í augum mér.

Danni, bróðir kær, þú ert eldri en ég. Finnurðu enn sársaukann eftir örin sem ekki gróa? Augu þín eru dauð. En samt sérðu meira en ég. Daníel, þú ert stjarna í hvelfingu himins.

…

Danni fer að splitta til Edinborgar hvað úr hverju. Þar mun hann reyna að öðlast MWA-gráðu í ljósorku sem gefur honum rétt til þess að starfa sem ljósmóðir. Merkilegt hvað menn nenna að leggja svona upp í hunderfitt framhaldsnám í öðru landi. Það góða er að maður hefur jú val. Getur skrifað doktorsritgerðir og háfræðilegar skýrslur eða bara borðað ís með dýfu og horft á Seinfeld.

In another land

2006-09-14T17:22:00.000+02:00

“Then I awoke,
was this some kind of joke?
Much to my surprise
I opened my eyes”

Þó mannskepnunni hafi tekist að fljúga um háloftin og jafnvel komið manni á sjálft tunglið gengur illa að koma kvenmanni á ritstjóra þessa bloggs. Lánleysi mitt í þessum efnum kallaði nú í sumar á drastískar aðgerðir þegar ég ákvað að reyna fyrir mér í landi afar lágra fegurðarstuðla. Ég fór við annan mann til höfuðborgar Skotlands, þar sem ófrýnileg tröll og illir skrattar eru á hverju strái.

Í þessu ókunnuga og mistíska landi átti ég stutt kynni við nokkrar ótótlegar nornir en þegar þær voru við það að hneppa mig í álög kom samferðarmaður minn mér ávallt til bjargar. Edinborg er borg andstæðna. Sjálf er hún gullfalleg og náttúruundrin algjör einsdæmi en íbúarnir eru um leið margir hverjir alveg drullukyndugir í útliti. Að minnsta kosti sumir. Það kom allavega fyrir að léttur Star-Trek-ráðstefnufílingur sveif yfir köstulum.

Ferðin reyndist árangurslaus með öllu en samt alveg viðburðarrík og skemmtileg. Næsta örvæntingarfulla veiðiferð verður hins vegar á stað þar sem ástandið á að vera enn verra; á sjálfan Sólon. Reynið bara að stoppa mig.

Sambýli

2006-09-11T15:06:00.000+02:00

Ef sambúð fólks á að ganga er mikilvægt að hafa heimilisreglur og ákveðnar, fastmótaðar skyldur gagnvart heimilishaldi. Ein helsta reglan hjá mér og sambýlismanni mínum, Jóa, (og nú nýjustu viðbót sambýlisins, Kidda) er í þá veru að þegar eitthvað þarf að gera skal fara fram einhvers konar keppni sem skilur á milli sigurvegara og lúsers. Lúserinn þarf svo að vinna verkið; vaska upp, ryksuga eða þrífa klósett. Á tímabili í sumar var kærasta Jóa afar grátt leikinn af þessari reglugerð og vann flest heimilisverkin þrátt fyrir að vera búsett í Reykjavík.

Oftast hefur lúserinn verið fundinn með íbúðarhandboltaleik, skrabbli eða teningakasti en einnig og ekki síst með smá pílukasti. Sú var raunin um daginn þegar við Kiddi og Jói reyndum að útkljá hver okkar færi út í sjoppu að kaupa nammi. Þegar ljóst var að Kiddi hafði tapað fylltist Jói allt í einu gremju vegna þeirrar staðreyndar að ég hef aldrei tapað í baráttunni um heimilisverkin. Lét hann ýmis orð falla, m.a. baulaði hann svo: “Mér er skapi næst að grýta pílunum í þig, helvítis grísarinn þinn!”. “Það væri reyndar mjög fyndið”, sagði Kiddi og hló aulalega. “Það væri svo fyndið að ég gæti tæpast orðið reiður, húmorinn væri svo framúrskarandi”, svaraði ég kaldhæðnislega um leið og ég sneri mér við og labbaði inn í stofu vitandi að ég þyrfti ekki að fara út í sjoppu. En á sama augabragði fann ég fyrir öskrandi sting í bakinu, rétt eins og atgeir hefði verið rekinn í mig. Ég æpti eins og særður göltur, velti mér um á gólfinu og uppgötvaði senn að Jói hafði hent pílu í mig af öllu afli. Á meðan ég var að jafna mig stumraði Jói skömmustulegur yfir mér og baðst fyrirgefningar í sífellu á móðursjúkan máta.

Í dag er ég með agnarlítið sár á bakinu og finn til þegar potað er í það. Þegar ég sef læsi ég herberginu mínu. Þannig getur enginn gert mér neitt eftir að ég hef grátið mig í svefn.

Rottumst út í sumarið og látum gula fávitann brenna okkur

2006-08-02T19:27:00.000+02:00

Blogg er vetrarsport. Alveg eins og handbolti, kennsla og þunglyndi.

The perfect storm

2006-05-16T02:03:00.000+02:00

Siggi Stormur á Stöð 2 er ömurlegur veðurfréttamaður. Hann er ekki ófrýnilegur í útliti, ekki með einkennilegan tón í röddinni, hvorki vandræðalegur né asnalegur og aldrei í ljótum jakka sem passar ekki við buxurnar. Hann stendur heldur aldrei álkulegur í fimm sekúndur áður en hann byrjar að tala eins og aðrir veðurfréttamenn. Hvernig fékk hann djobbið?

Something better beginning

2006-05-15T02:31:00.000+02:00

Hálftími í leik. Minn kæri skrjóður, Rósinant, var við það að gefa upp öndina sem og kortið mitt sem á einhvern óútskýranlegan hátt var ekki lengur í strauvænu ásigkomulagi. Síminn einnig í rugli eins og fyrri daginn. Mig vantaði bensín og fé til að komast inn á leikinn á KR-velli. Ég reytti hár mitt í svartasta þunglyndi á ÓB-bensínstöð við Fjarðarkaup og sparkaði ítrekað í Rósinant. Dagsverkið var einfalt þegar ég vaknaði í morgun; að fara á KR-FH. Í einskærri heimsku var ég að klúðra því. Ég sá fram á að missa af leiknum.

En glæpur minn og heimska fólst ekki í að vera með ónothæft kort, inneignarlausan síma og bensínlausan skrjóð. Nei, ég hafði um stund vanmetið fjölskyldu mína. Ég hætti að sparka í Rósinant þegar ég sá að annar bíll kom á bensínstöðina. Þar var á ferð kappi sem ég þekkti lítillega en heilsa alveg þegar ég rekst á hann á bensínstöðvum og svona. Hann spurði hvort ég ætlaði ekki að kíkja á leikinn og ég svaraði: “Jú, ég er að fara með þér”. Lagði svo bílnum mínum í snöggheitum og stökk inn í hans vagn. Örfáum mínútum og góðu spjalli síðar vorum við staddir í Frostaskjóli og ég fékk gamlan samherja úr 3. flokki til að lána mér fyrir miða á leikinn. Hljóp upp í palla og byrjaði að tala lágt en upphátt við leikmennina á vellinum.

Að fara á FH-leik er eins og að fara á risastórt ættarmót. Óteljandi hæ, handabönd og faðmlög eru ómissandi fylgifiskar. FH-krakkar, foreldrar, félagar, þjálfarar, stuðningsmenn og fyrrverandi samherjar út um allt.

Bakvörðurinn Gummi Sævars er einfaldlega einn af hættulegustu sóknarmönnum deildarinnar. Hann vissi nákvæmlega hvar Tryggvi var í bæði skiptin. Dyring djöfull var frábær. Davíð Þór Viðarsson er besti maður deildarinnar þegar hann hefur sókndjarfan miðjumann fyrir framan sig. Atli Viðar kláraði þetta eins og leigumorðingi. Ásgeir eins og bardagamaður á miðjunni. Tommy. Freyr. Helvítis Smárinn.

FH vinnur alltaf á KR-vellinum. Alltaf.

A well respected man?

2006-05-14T16:35:00.000+02:00

“And he likes his own backyard and he likes his fags the best
Cos he's better than the rest and his arm sweat smells the best
And he hopes to grab his father's loot when Pater passes on
Cos he's oh so good, and he's oh so fine
And he's oh so healthy in his body and his mind
He's a well respected man about town
Doing the best things so conservatively”

Dreymdi í nótt mann sem fór í gegnum lífið án þess að hugsa.

Kornungur ákvað hann að fylgja öllum ákvörðunum og stefnumálum stjórnmálaflokksins sem pabbi hans vann stundum fyrir. Hann kaus alltaf sama draslið og tók alltaf upp hanskann fyrir flokkinn. Þetta var stór flokkur og í skjóli fjöldans sem studdi hann var nokkuð auðvelt að sannfæra sig um að allar ákvarðanir flokksmanna væru réttar, jafnt stórar sem smáar. Gaurinn var líka í trúarsöfnuði sem státaði af langri sögu og ævafornum hefðum. Þannig þurfti hann ekki að mynda sér skoðanir á siðferðislegum efnum, þær voru þegar skjalfestar í trúargögnum safnaðarins. Frá barnæsku hélt hann með Liverpool í ensku deildinni og alltaf stóð hann eins og klettur á bakvið allar ákvarðanir sem teknar voru á Anfield Road. Hann fann sér einnig snemma konu sem hann horfði á ædolið og basselörinn með. Þau áttu tvo eins leisíbojstóla og alveg eins rauða Kilmarnock-útivistargalla. Það var nú samt ekkert á milli þeirra nema hamingjan sem skildi þau að.

Hann haslaði sér völl sem bankamaður. Lærði reyndar fyrst viðskiptafræði alveg eins og pabbi hans. Á sínum yngri árum var hann svo duglegur að hann borðaði nær alltaf 1944 í kvöldmat. Stundum mismælti hann sig þegar hann ætlaði að kveðja konuna sína og í stað þess að segja ‘sjáumst’ sagði hann óvart ‘nasdad’. Hann hafði líka lítinn tíma til að leiðrétta sig. Og aldrei hugsaði hann. Þurfti þess ekki. Þótti betra að venja sig af því strax.

…

Eða hvað? Eru svona menn nokkuð til? Ert þú kannski þessi maður? Við öll nokkuð?

End of the season

2006-05-11T23:39:00.000+02:00

Síðasti leikurinn var á útivelli. Og þó, Frostaskjólið hefur verið okkur FH-ingum hálfgerður heimavöllur í gegnum tíðina. Um leið og ég mætti á svæðið fór ég út á aðalvöll. Gekk teiga á milli og sá leikinn fyrir mér. Gamlar, sögufrægar orrustur komu upp í hugann. Grasið kemur vel undan vetri.

KR-völlurinn er ekki flottasti völlur á landinu, langt í frá. En dínamískur andi og magnþrungin stemmning er yfir svæðinu. KR-áran er alltumlykjandi. Það er meiri sál í KR en mörgum öðrum klúbbum. KR-ingar eru stoltir af félaginu sínu. Þess vegna eru leikir í Frostaskjólinu oft mikil upplifun. Það er krefjandi verkefni að næla sér í stigin þrjú. Mín augu voru á þessum stigum. Ég var klár í slaginn.

Þegar átökin hófust fór ég úr peysunni og spilaði í FH-treyjunni með númerið tólf á bakinu. Ég var ekkert stressaður. Bara einbeittur. Frá fyrstu mínútu ætlaði ég að rústa þessu. Ég vissi hvað til þurfti og nýtti tímann vel. Stigin voru aldrei í hættu. Tók þetta 4-0. FH vinnur alltaf á KR-vellinum. Alltaf.

...

Prófið var samansett af fjórum ritgerðarspurningum og ég leysti þær tiltölulega skammlaust af hendi. Ég nýtti þessa þrjá tíma vel og hefði í raun getað setið lengur og skrifað meira. Það var svo gott að vera búinn í prófum að ég léttist um fjögur kíló er ég gekk út úr KR-heimilinu. Furðulegt að þreyta próf þar. Fór beint í bjór með kollegum um kvöldið.

Ég er loks búinn að taka lóuna í sátt en þó var það annar fugl sem birtist mér í morgun sem táknmynd sumarsins. Sá heitir Eiríkur Svanur Sigfússon og kenndi mér leikfimi fyrir tíu árum. Hann óð með látum inn í herbergið mitt eldsnemma vopnaður myndavél og reif mig á fætur. Hann ætlar víst að reyna að selja húsið sem ég bý í. Eftir að Eiki var búinn að vekja mig áttaði ég mig á því að í dag þurfti ég ekki að lesa námsbækur. Það var ágætt. Eiki er fínn líka.

Síðasta prófið í KR-heimilinu markaði endalok þessa keppnistímabils. En í hverjum endalokum felst upphaf. Nýtt keppnistímabil hefst á sunnudag með leik KR og FH í Frostaskjóli klukkan 20. Það verður veisla. Við ætlum að sækja þrjú stig.

Vorboðinn ljúfi

2006-04-21T23:37:00.000+02:00

“Hún hefur sagt mér til syndanna minna,
ég sofi of mikið og vinni ekki hót.
Hún hefur sagt mér að vaka og vinna.
Af vængjaðri rottunni rífa vil ég fót.”

Fokk. Djöfull er ég búinn að nýta tímann illa. Við mér blasa fimm próf og tvær ritgerðir. Tuttugu daga afplánun framundan. Enginn getur frelsað mig úr prísundinni. Ekki einu sinni þetta ómerkilega fuglsgerpi sem allir dásama. Myndi ekki þekkja þessa lóuforsmán þó hún ataði mig út í sínum sumarlegasta úrgangi.

Alltaf tekst mér þetta. Að vakna upp þegar vorar og uppgötva að ég á allt eftir. Fokk.

Sick as a dog

2006-04-13T02:26:00.000+02:00

“Hey Joe, where are you gonna run to now?
Hey Joe, where are you gonna run to now?
Where are you gonna go?”

Gærdeginum eyddi ég með höfuð ofan í Gustafsbergklósetti. Ansi hræddur um að ég hafi gubbað eins og einu milta í öllum æsingnum. Finn allavega ekki mitt. Þetta er í annað sinn á stuttum tíma sem ég verð veikur. Eitt það versta við veikindi er að geta lítið gert annað en að horfa á sjónvarp undir sæng, alveg sama hvaða drasl er í því. Í gær byrjaði ég á að horfa á átakanlegan þátt á RÚV um örbirgð í Afríkuríkinu Gíneu-Bissau. Einn fimmti hluti barna sem þar fæðist deyr áður en þau ná fimm ára aldri.

Klikk. Ákvað að skipta yfir á Skjáeinn. Innlit-útlit. Sá að tveir menn á þrítugsaldri eiga gígantíska íbúð í bryggjuhverfinu og ansi magnaðan nuddpott.

Klikk. Í Gínea-Bissau er ólæsi um 60%. Í þessu litla landi deyja þúsundir á hverjum degi úr sjúkdómum sem auðvelt væri að lækna á Íslandi. Við mér blöstu myndbrot sem fengu á mig.

Klikk. Strákarnir í bryggjuhverfinu eiga spíttbát. Það tekur þá örfáar mínútur að komast til Reykjavíkurhafnar en aðallega nota þeir hann bara til að leika sér.

Klikk. Gíneuþátturinn var búinn en Gilmore Girls teknar við. Mæðgurnar í þættinum töluðu svo geðveikt hratt að ég varð mjög ringlaður og ældi í fötu sem ég hafði mér við hlið.

Mér leið illa. Leið illa yfir veikindum mínum og enn verr yfir ástandinu í Gíneu-Bissau. Ég var ekki að fara að horfa á restina af Gilmore Girls þættinum og ákvað að tékka á tölvunni. Gladdist aðeins þegar ég sá að fjöldi heimsókna á þessa síðu rauk upp úr öllu valdi. Gleðin var skammvinn. Senn varð ljóst að Jói kumpáni hafði búið til bloggsíðu í mínu nafni um poppmelluna Whigfield. Whigfieldsíðan var með tengil inn á mína síðu og hver færsla var undirrituð með fullu nafni mínu. Jói hafði einnig látið vinsæla tenglasíðu vita af þessu og því voru rúmlega 200 heimsóknir á þessu síðu þegar ég sá hana. Nafn mitt hafði verið lagt við... við... Whigfield. Þessi ljóti leikur Jóa var líklega tengdur frásögn minni af því þegar hann keypti sér disk með Whigfield. En einnig vildi hann meina að hann væri að hefna fyrir atvikið þegar við Svenni bróðir settum mynd eftir hann í Stundina okkar.

Ég staulaðist fram á klósett með tárin í augunum og ælufötuna í hendinni. Faðmaði eina vin minn, herra Gustafsberg, og hleypti öllu út.

Á erfiðum stundum í lífinu ber þó að hugsa til fólksins sem á virkilega erfitt. Fólks sem á við raunveruleg vandamál að stríða. Til að mynda fólksins í Gíneu-Bissau. Og auðvitað Jóa.

Daginn eftir

2006-04-09T01:32:00.000+02:00

“but it's the morning after all that went before
and now you've paid the dept - get up you wreck and crawl out through the door
and then you do it all again.
Things have got to change.”

Alltaf kemur hann, dagurinn á eftir. Þegar maður er á ljúfasta ölvunarstiginu leiðir maður aldrei hugann til næsta dags. Hvort eins og einn timburmaður láti á sér kræla. En alltaf kemur hann. Siðferðið kikkar inn aftur og mórallinn dúkkar upp. Maður blótar þessu tilgangslausa ráfi í gegnum lífið í endalausri þynnku og heimsku. Furðar sig á því að þrátt fyrir glórulaust stefnuleysi allra þurfum við samt að gefa stefnuljós í umferðinni.

Drykkjusiðir Íslendinga eru auðvitað rugl. Það þykir bara heilbrigt að vera fullur heila helgi í Vestmannaeyjum einu sinni á ári en menn eru litnir hornauga ef þeir sjást með bjórdós um miðjan, ósköp hversdagslegan laugardag. Það gerir maður ekki nema maður sé rússneskur sjóari. Og þegar Íslendingar vakna um miðjar nætur til að fara út á KEF í ferðalag er það fyrsta sem þeir gera að kaupa sér bjór á barnum. Það versta við þessa menningu er að þurfa alltaf að skemmta sér á nóttunni ef maður ætlar að vera samferða öðrum í gleðinni.

Kinks eru frábært meðal við timburmönnum. Eða þunglyndi. Einu sinni reyndu læknar að tala við þunglyndissjúklinga. Nú gefa þeir þeim hamingjupillur. Í framtíðinni fá sjúklingar vonandi bara plötur með Beach Boys og Kinks og láta músíkina um að þurrka af þeim fýlusvipinn. Núna er það einn kaldur og nýi diskur Raymond Douglas Davies, sem umbreyttu doða í góða stemmningu í mínum herbúðum. Hlakka til að sjá hann á föstudaginn langa.

Dagurinn eftir kemur ekki fyrr en á morgun. Hann er ekki núna. Ætla út.

Subbuskapur

2006-04-05T17:55:00.000+02:00

Fyrir nokkrum árum var ég að borða samloku í skólanum. Man ekki hvernig samloku en líklegt er að þetta hafi verið samloka með rækjusalati eða túnfisksalati þar sem ég hef alltaf haft miklar mætur á slíkum lokum. En þegar ég var að smjatta á þessari samloku áttaði ég á mig á að í henni var hár. Þessu bölvaði ég og ragnaði og upphófust heitar umræður hjá því fólki sem var viðstatt. Einn félagi minn hóf þá að segja okkur frá kærustunni sinni sem vann á Subway og hafði fundið hálfa margfætlu um leið og hún var að skera kál. Þá fóru hinir að segja ljótar sögur af drasli sem hafði fundist í mat og oftast enduðu þær á því að einhver Ameríkani kærði fyrirtæki og græddi á tá og fingri.

Næsta dag fórum við Danni á Subway og ætluðum að gæða okkur á eins og einni subbu. Man reyndar ekki hvernig subbu ég fékk mér en líklegt er að bræðingur hafi orðið fyrir valinu þar sem ég fæ mér hann oftast. Við stukkum út í bíl og borðuðum þar af bestu lyst. Allt þar til Danni öskraði upp yfir sig og hrækti út úr sér vænum bita. Hann lét sem sturlaður væri og talaði um að það væri margfætla í subbunni. Kom í ljós að þarna var hálf margfætla, líklega hinn helmingur þeirrar er kærasta félaga okkar hafði hent áður.

Boðskapur þessarar sögu er m.a. sá að passa að láta ekki skordýr og jukk fylgja með þegar matur er útbúinn. En einnig sá að heimurinn er ansi lítill. Og að eins manns margfætla getur verið annars manns matur. Jafnvel sá að betra er að fara næst á Quiznos. Í raun má segja að sagan sé heimspekileg ádeila á samtímann og hefur fjölmarga anga; rétt eins og sjálf margfætlan.

Þetta er reyndar frekar slöpp saga en mér datt ekkert betra í hug. Þið reynið bara að hunsa þessa færslu.

Syndir

2006-03-29T15:07:00.000+02:00

“Saturday night, dance, I like
The way you move
Pretty baby
It's party time and not one
Minute we can lose
Be my baby”

Vefútgáfan af Jóa félaga er sennilega ein heitasta síða alnetsins um þessar mundir. Hann lendir í mýmörgum ævintýrum í skóla og vinnu og skafar ekki utan af meiningum sínum. Stundum er jafnvel söguþráður og fléttur í gangi frá einni færslu til annarrar. Nú nýlega birti þessi grallaraspói erfðaskrá sína. Þar segir m.a.:

“Sérstaklega vil ég taka fram að Krissi á að fá Whigfield diskinn minn. Það kann að hljóma ótrúlega en Krissi er mikill aðdáandi hennar og gaf mér diskinn í 14 ára afmælisgjöf.”

Ég man reyndar ekki hvað ég gaf Jóa í 14 ára afmælisgjöf en veit að það var ekki Whigfielddiskurinn. Þessi ummæli kalla þó á að sagan verði sögð, ekki endilega til að svara fyrir mig heldur einfaldlega vegna þess að hún er skemmtileg minning.

Allt saman átti sér stað í Kringlunni fyrir ellefu árum. Voru þar á vappi unglingspiltar tveir er báru nöfnin Krissi og Jói. Við sprönguðum kampakátir um rúllustigana þennan dag enda átti Jói afmæli (varð 13 ára þennan dag). Bróðir hans hafði ákveðið að gefa honum gjöf tónlistar í afmælisgjöf en vildi leyfa Jóa sjálfum að velja diskinn. Við trítluðum því í Skífuna. Ég vildi eindregið aðstoða við leitina og sýndi honum nokkrar plötur sem ég hélt að höfðuðu til hans. Rak fyrst augun í ‘I should coco’ með Supergrass og sýndi afmælisbarninu. “Supergrass? Hvaða grasafræðingar eru það? Ég hef aldrei heyrt um þessa nóboddía áður”, sagði Jói og kvað mig þannig í kútinn. Næst fann ég plötu með Pulp er hét ‘Different class’ og veifaði henni. Jói gretti sig eins og hann hefði bragðað á sápu: “Oj! Ekki ætla ég að dilla mér við svona dópistamúsík”. Ég gafst ekki upp enda nóg af hljómsveitum í diskaflóðinu í Skífunni. Það hlaut að vera eitthvað fyrir Jóa þarna. Ég reyndi einu sinni enn, hóf á loft ‘Parklife’ með hljómsveitinni Blur. Loksins náði ég til Jóa. Hann kinkaði samþykkjandi kolli og sagði svo: “Já. Hef heyrt að þessi sé góð. En ég er búinn að velja mér disk”. Ég spurði yfirspenntur út í valið. “Ætla að taka þennan bara”, sagði Jói og sýndi mér samnefndan disk með síðdiskódrottningunni Whigfield. Mér féllust hendur. Hann hélt áfram: “Þú veist, Whigfield!”. Fólk var farið að stara á okkur. Ég var nær lamaður af skömm og reyndi að þagga niður í honum með augnaráðinu. Það gekk ekkert enda var hann í miðri frásögn: “Þú veist alveg hver hún er, var með lagið, þarna… When I think of you… I feel like flying, like a dream come true”. Á meðan hann stóð í miðri búð og söng hástöfum roðnaði ég allur og svitnaði í lófunum. Ég gekk til hans, klappaði honum fast á öxl og sagðist ætla að bíða fyrir utan. Skömmu seinna gekk alsæll Jói út með nýja diskinn sinn í bláum Skífupoka.

Þennan dag var Whigfield ekki rædd frekar. Enda má ekki stríða þeim sem eiga afmæli. Þeir eru friðhelgir og geta gert það sem þeir vilja. Ég þurfti því að harka af mér og hugsa til hinna 364 daganna sem eru í árinu.

Þess ber að geta, Jóa til málsbóta, að hann er með mjög góðan tónlistarsmekk í dag. Sannast því hið fornkveðna: Það þarf að þekkja vítin til að varast þau.

Sameinumst hjálpum þeim

2006-03-27T01:32:00.000+02:00

Nú nýlega söng landslið poppara fúla viðbjóðinn Hjálpum þeim inn á söngplötu og seldist óþrifnaðurinn eins og um heitar lummur væri að ræða. Ekki allir vita þó að í millitíðinni (þ.e. milli þess að upprunalega söngurinn var sunginn og áðurnefndur óskapnaður) var þessu lagi pakkað snyrtilega inn á skólaskemmtun.

Söngkeppni NFF 2000 var fyrir margt merkileg. Hún fór fram í gamla leikhúsi Hermóðs og Háðvarar sem búið er að rífa. Atriðin voru vel á annan tug og kenndi ýmissa grasa. Mikið fjör var jafnt á sviði sem áhorfendapöllum þetta kvöld en hvergi þó meira en baksviðs. Þar var hreinlega svallveisla. Fólk kepptist við að ölva í sig kjark áður en það steig á stokk og var upp til hópa sauðdrukkið. Fréttabréfið var þarna skráð til leiks og naut þeirra forréttinda að vera síðasta atriðið. Okkar lag var Hjálpum þeim. Öllum eitísjökkum móður Danna var tjaldað til, menn voru málaðir og hópdansar æfðir í þaula.

Þegar við mættum á svæðið höfðum við, eins og svo margir keppendur aðrir, tryggt að fljótandi mjöður væri með í för til að liðka söngraddir sem og lund okkar. Þessi brella reyndist næstum okkar banabiti. Þegar vel var liðið á seinni hluta keppninnar og nokkuð skemmtilegt hlé var afstaðið reyndist aðalaktið okkar sofandi á gólfinu. Jói var bara útúr því. Við slógum hann í framan og öskruðum á hann en ekkert gekk. Hann virtist aldeilis ekki í stakk búinn að syngja á skólaskemmtun. Við brugðum á það ráð að reyna að kenna Sigga E (sem var bakrödd hjá Jóa Presley í sigurlagi kvöldsins og er nú bakari og fjölskyldumaður í Baunaveldi) línurnar hans Jóa. Siggi var búinn að taka þátt í sínu atriði og tók sér stöðu úti í horni þar sem hann þuldi línurnar hans Jóa aftur og aftur. Óðum styttist í atriði okkar, við Danni vorum að fara á límingunum og svitnuðum eins og feitir Finnar í sánu. Kallað var á okkur, og bakvið svart tjald stóðum við Danni og Siggi E, skítstressaðir. Siggi kunni ekki dansinn eða neitt. Við biðum bara þess að gjaldkeri nemendafélagsins benti okkur á að hlaupa inn á svið. En þá átti sér stað kraftaverk. Jói Skag reis frá dauðum, hrinti Sigga burt og sagði: “Af hverju létuð þig mig ekki vita að við værum næstir?”. Við Danni brostum allan hringinn.

Fréttabréfið var kallað fram og settum við okkur í stellingar. Dansatriðið í upphafi gekk klakklaust fyrir sig og í kjölfarið ómaði englasöngur. Við skiptum með okkur línum en góluðum viðlagið í sameiningu. Sviðsframkoma Jóa var sérstaklega lofsverð, hann stökk m.a. út í sal og dansaði eggjandi dans fyrir framan fremsta bekkinn. Ekki var að sjá að áfengi ætti nokkurn hlut í sjóinu. Undir lok lagsins, þegar viðlagið er sungið aftur og aftur og aftur, stigu allir keppendur kvöldsins fram á svið og sungu með okkur. Við lokuðum frábæru kvöldi með stæl. Fengum hrós fyrir. Engin verðlaun þó.

Og engum hjálpuðum við í raun. Enda kannski við sem vorum hjálpar þurfi.

Riddle me this, riddle me that

2006-03-23T20:44:00.000+01:00

Varð eitt sinn viðskila við vini mína á laugardagskvöldi í bænum. Aleinn og týndur. Leitaði mikið en fann ekkert nema gamla bekkjarsystur sem ég hafði ekki séð lengi. Fór með henni á Kaffibarinn. Þar sáum við Krumma í Mínus og söngvarann í Vínyl og kom á daginn að þessi bekkjarsystir þekkti Krumma í Mínus. Hún fór því að spjalla við hann heillengi um daginn og veginn og ég settist að lokum hjá þeim. Krummi og bekkjarsystirin áttu ýmislegt vantalað og við Vínylgaurinn sátum bara luntalegir og störðum út í loftið. Lengi lengi. Loks datt mér í hug að reyna að koma af stað samræðum. Braut heilann um góða opnunarlínu og sagði svo: “Jæja... hvað segirðu, kanntu nokkuð einhverjar gátur?”. Þetta hélt ég að væri kúl lína. Söngvarinn í Vínyl brosti í kampinn, tók smók og setti upp töffarasvip (svona eins og honum væri illt í maganum). Ég beið lengi eftir svari og að lokum færði hann sig nær mér, klappaði mér á bakið og hóf að tala hratt og með djúpri röddu: “Þú ert staddur í myrkustu frumskógum Afríku og þarft að leita á náðir ættbálks sem getur gefið þér að borða. Valið stendur milli tveggja ættbálka og vandamálið er þetta: Annar er skipaður illræmdum mannætum sem segja aldrei sannleikann! Farir þú til þessa ættbálks ertu dauðans matur! Dedd es diskó! Hinn ættbálkurinn er góður. Þar segja allir alltaf sannleikann. Þú stendur frammi fyrir tveimur blámönnum úr sitthvorum ættbálknum og hefur einungis eina spurningu til að komast að því hvor tilheyrir góða ættbálknum og þar með; hvorum þú átt að fara með. Hvers spyrðu?”

Ég veit ekki af hverju en mér var stórlega brugðið. Gaurinn hafði farið á gríðarlegt frásagnarflug og ég stóð eftir algjörlega áttavilltur. Ég sagði hikandi orð eins og “jájá”, “ég” og “hérna” og aulaði út úr mér að lokum einu “er að spá í að bara fá mér einn bjór.” Svo fór ég bara. Vínylgaurinn hef ég aldrei séð eftir þetta. Ekki nema í Popppunkti bara. Hann hræðir mig.

Spádómur Krizmodamusar

2006-03-23T20:41:00.000+01:00

Einhvern tímann, eftir nokkur ár – jafnvel örfá, verður haldið partí. Þar verður samankomið margt fólk sem mun ræða ýmis mál í glaðværu og góðlátlegu skensi. Í miðju partíi mun einhver, maður eða kona, taka til máls og segja: “Hei, ég var að fatta eitt! Munið þið eftir Gillzenegger?”. Þá mun allt um koll keyra vegna hlátraskalla og kátínu partígesta.

I read the news today oh boy...

2006-03-22T02:43:00.000+01:00

Gluggaði lítið eitt í DV á bókasafninu í dag. Á forsíðu þar var greint frá árshátíð landlæknisembættis og að þar hafi verið stigin fugladans. Á forsíðunni var einnig frétt þess efnis að fermingardrengur hafi ælt í kirkju og á prest. Drengræfillinn var víst veikur. Þegar ég sá þetta var mér hugsað til hvað væri eiginlega á forsíðu Moggans þennan sama dag. Þar var fín frétt af brotthvarfi varnarliðsins. Einnig átti Bush í hótunum við forseta Hvíta-Rússlands og krafðist þess að sá léti endurtaka kosningar þar í landi. Þá var frétt um einræðisherra Túrkmenistan sem heldur því fram að ef þegnar landsins lesi nýútkomna bók hans þrisvar sinnum komist þeir pottþétt til himna.

Þegar ég bar forsíður blaðanna saman sást að ólíkur bragur er á vinnubrögðum. Ég velti þessu töluvert fyrir mér og með hverri sekúndu stigmagnaðist reiði mín í garð DV. Hvað voru þessar fréttir að gera á forsíðu? Hvað varða þær mig? Hvers konar fréttamennska er þetta? Og síðast en ekki síst: Hvernig á ég að vita hvað Gilzenegger og Fazmoklíkan og Silvía Nótt voru að gera um helgina ef blaðið eyðir öllu plássi í frásagnir af ælandi fermingardrengjum?

HM II

2006-03-20T01:30:00.000+01:00

“Deutschland, Deutschland, uber alles ...”

Fyrir tuttugu árum síðan, kom til stimpinga í blokkaríbúð miðaldra hjóna í Dusseldorf í Þýskalandi. Önugur eiginmaður tók upp á því að henda konu sinni út um glugga íbúðarinnar, sem var á annarri hæð. Konan stórslasaðist. Þegar lögreglan yfirheyrði karlinn og krafðist skýringa á hegðun hans stóð ekki á svörum. Helvítis kerlingin heimtaði að fá að horfa á Dallas á sama tíma og undanúrslitaleikur V-Þjóðverja og Frakka fór fram á HM í fótbolta.

Ég man ekki eftir þessum leik. Var bara fimm. Man bara EM ’88 þegar Holland vann.

En ég var á Ítalíu þegar ég var 9 ára. Heillaðist af strákunum frá Kólombíu. Mitt uppáhald var Valderrama. Markvörðurinn, Rene Higuita, lék ósjaldan á grandalausa sentera andstæðinganna eins og þeir væru dúkkur. Eina skiptið sem hann missti boltann var þegar gamli Kamerúninn Milla stal honum og sendi Kólombíu heim. Ég elskaði Kamerún. Einkum búningana þeirra. Mest elskaði ég V-Þjóðverjana. Brehme, Matthaus og Klinsarann. Það var frábær dagur þegar þeir hirtu titilinn. Hefði samt frekar vilja sjá Schillaci og Ítalana í úrslitum en Argentínu.

Og ég var í Bandaríkjunum þegar ég var 13 ára. Grét í alvörunni þegar Kólombía datt út í riðlinum. Grét líka seinna þegar Escobar, fyrirliði liðsins var skotinn heima í Kólombíu vegna sjálfsmarksins. Mitt lið var Nígería eftir þetta. Okocha, Yekini, Oliseth. Þeir náðu ekki eins langt og Kamerún áður. Ég fílaði Stoichkov. Ekki Svíana. Hélt með Brasilíu í úrslitum. Greyið Baggio. Greyið Baresi.

Í Frakklandi var ég þegar ég var 17 ára. Bekkmann eyðilagði mótið fyrir Englendingum. Mót sem raunar var í eigu Zidane. Brassarnir reyndar góðir. Bergkamp frábær. Owen. Hagi. Króatía í þriðja sæti. Tvíhöfði úrskurðaði Ronaldo látinn í úrslitaleiknum.

Ég var í Kóreu og Japan 21 árs. Senegalarnir stálu senunni í leikjunum en stálu af lýðnum á götumörkuðum milli leikja. Sigurstranglegu þjóðirnar ollu vonbrigðum. Nema Brassarnir. Ronaldinho var mættur í fyrsta sinn. Sama hversu hann auðmýkti gúbbana í vörn andstæðinganna og svívirti og hrellti var það samt hann sem leit út eins og auli þegar kameran sýndi hann í nærmynd. Hann var þó í skugganum á Ronaldo. Öfugt farið næsta sumar.

Mig langar til Þýskalands í sumarfrí. Fara í alvörunni. Ekki bara í gegnum sjónvarpið mitt. Ef ég missi af því núna fer ég kannski aldrei. Ef ég missi af því núna fá kannski saklausar konur og menn að fjúka út um glugga.

Er einhver með?

HM I

2006-03-20T01:26:00.000+01:00

Og milljónir manna stóðu skyndilega upp og byrjuðu að fagna, hlæja, fallast í faðma og fella gleðitár.

Fólkið fagnaði ekki því að prinsinn hafði eignast lítinn erfingja. Það fagnaði ekki því að styrjöld væri loksins að enda komin. Það fagnaði ekki því að lækning við krabbameini væri fundin. Það fagnaði ekki áfanga í frelsisbaráttu kúgaðrar þjóðar. Frelsari mannkyns var ekki mættur á svæðið á ný.

Nei. Það var eitthvað miklu ánægjulegra. Kringlótt tuðra hafði lufsast yfir hvíta línu. Mark hafði verið skorað.

Partíbær

2006-03-18T19:45:00.000+01:00

“Vertu ávallt velkominn hér,
vinur Hafnarfjarðar.
Taktu þétt í hendin’ á mér,
vinur Hafnarfjarðar.”

Í gær fór ég á Hansen. Um helgi. Síðast þegar ég gerði það fengum við meðreiðarsveinar mínir morðhótun frá Ungfrú Íslandi. Ungfrú Íslandi 1956. Áttum það engan veginn skilið. Í gær var þó stuð. Hansen er að breytast úr skítugu ormabæli syndarinnar í búllu. Fíla það.

Í gær gat ég keypt Guinness á þrjúhundraðkall án þess að þurfa að fara inn í Reykjavík (í Reykjavík er reyndar ekki hægt að kaupa Guinness á þrjúhundruð kall).

Í gær óð miðaldra kona inn á mig þegar ég var á salerninu. Hún stóð álengdar og glápti á mig. Ég spurði hana hvort hún væri ekki á röngum stað. Hún ranghvolfdi augunum og sagði mér að slaka bara á, hún væri sviðsstjóri Þjóðleikhússins. Ég túlkaði orð hennar á þá vegu að sviðsstjórar sæu mikið af beru fólki og kipptu sér því aldeilis ekki upp við slíka sýn. Ég sagði: “jaaááá”. Eins og ég skildi hvað hún væri að fara.

Í gær héldum við Steinn Ármanni um herðar hvors annars og sungum Piano man af lífsins sálar kröftum. Gunni Helga horfði á og trallaði með.

Gærkvöldið var sönnun þess að hægt er að mynda roknastemmningu í Firðinum á annars venjulegu föstudagskvöldi. Það var ágætt að öllu leyti ef undanskilið er leiðindaatvikið með sviðsstjóra Þjóðleikhússins.

Lið

2006-03-16T16:22:00.000+01:00

Hlustið bara á þetta.

Í stofunni liggur gamalt myndalbúm sem ég gluggaði í í dag. Myndir af mér fimm ára í Manchester United náttfötum. Á næstu síðu er ég á svipuðum aldri í Arsenalgalla. Svo átta ára í Tottenhambúningi. Um leið er ég minnugur þess að að herbergi mitt var veggfóðrað með Glasgow Rangers plakötum þegar ég var 12 ára og á sama tíma hélt ég með Blackburn Rovers í ensku. Þegar Newcastle komst upp tók ég ástfóstri við enn einu liðinu og hef reyndar haldið með þeim síðan. Hvert er samt málið með öll þessi lið? Er ég bara aum liðshóra?

Þetta minnir skuggalega mikið á vatnsberann fræga sem starfaði fyrir Fimleikafélagið lengi vel. Gaurinn sem alltaf var mættur með ískalt og svalandi vatn á annars flokks og meistaraflokksæfingar. Hann var líka boltasækir, hljóp eins og antílópa á eftir leðrinu ef menn skutu framhjá. Var kallaður Hr. Liverpool því hann fór aldrei úr Liverpool búningnum sínum. Og var sem húsgagn í Krikanum, svo harður FH-ingur var hann. Þangað til að hann yfirgaf Fimleikafélagið og gerðist vatnsberi hjá meistaraflokki KR af því þeir unnu svo marga titla um þær mundir. Skömmu seinna hætti hann að halda með Liverpool, gaf Stjána Finnboga allt Liverpool dótið sitt og fór að halda með Manchester. Þeir unnu jú titla. Fullorðinn maðurinn valdi bara ný lið eins og ekkert væri sjálfsagðara. Það mætti jafnvel kalla þennan mann moldarhaus.

Í lífinu er margt hverfult. Hægt er að tilheyra mörgum fjölskyldum á lífsleiðinni. Margir skipta ört um kærustur eða kærasta, bíla, húsnæði, skoðanir, dekk, jafnvel störf. Þetta skil ég allt. Þetta má. En undir engum mögulegum kringumstæðum má skipta fótboltaliðinu sem þú styður út fyrir annað. Sannur stuðningur við liðið þitt er eilíft hjónaband. Það er hægt að skilja við konuna sína eða stjórnmálaflokkinn sinn og sleppa frá því með reisn. En ef þú skiptir skyndilega um fótboltalið til að styðja hefurðu engan trúverðugleika. Ekki einn.

Ég var auðvitað bara grandalaust smábarn þegar ég var klæddur í alla þessa búninga í æsku. Geri því greinarmun á mér og Hr. Liverpool. En ef ég eignast einhvern tímann barn mun ég læra af þessu. Það mun eiga FH-búning, Newcastle-búning og Barcelona-búning. Punktur. Ef krakkinn dirfist nokkurn tíma til að skipta um lið mun ég selja hann sígaunum. Vondum, harðbrjósta sígaunum. Ekki þessum skemmtilegu og fjörugu með mandólínin og fiðlurnar.

Min ven Thomas

2006-03-16T16:13:00.000+01:00

Þegar ég var lítill þótti mikið sport að fleyta sem flestar kellingar. Ég átti vin sem hét Tommi og honum þótti líka gaman að fleyta kellingar.

Seinna fór allt að snúast um að fleka sem flestar kellingar. Þar skildu leiðir hjá okkur félögunum. Hann fékk þó góða vinnu við að flétta kellingar.

Uppgjör við Íslandssöguna

2006-03-12T21:49:00.000+01:00

Kennarinn okkar í 4. bekk sagði okkur einu sinni að ef krakkarnir í unglingadeildinni reyktu á skólalóðinni mætti alveg henda snjóboltum í þá. Hljómaði vel þegar hann sagði það. Ekki eins vel eftir löngu frímínútur. Unglingarnir búnir að berja Hjalta og við hinir læstum okkur inni á klósetti svo þeir tækju ekki í lurginn á okkur. Kannski pínulítið okkur að kenna. Fórum yfir strikið er við grýttum mjólkuráskriftinni okkar í þá líka. Það kom okkur aldeilis á óvart að þegar við snerum til baka eftir þessa herferð okkar gegn reykingum var umsjónarkennarinn okkar ekki stoltur á svip.

Eftir gott spjall við yfirkennarann fórum við í Íslandssögu. Þar biðum við spenntir eftir að fá að læra um stærsta bardaga Íslandssögunnar, sjálfan Örlygsstaðabardaga. Loksins komið að kafla sem snerist ekki um langskip og aska heldur um blóð og atgeira. Það kom okkur hins vegar á óvart að úrræði helstu garpanna á 13. öld voru þau sömu og okkar strákanna. Að fela sig inni á klósetti. Og bardaginn í hnotskurn bara drullulummulegur.

Svolítið eins og öll saga þjóðarinnar. Afar lítið rokk í gangi. Enginn dó þegar við tókum kristni. Sjálfstæðisbaráttan var ekki blóði drifin, nema ef vera skyldi að einhver hafi skorið sig á pappír. Þorskastríðið var bara brandari. Það dóu ekki einu sinni smáfiskar í því. Við létum Dani, Norðmenn og Alsírbúa vaða yfir okkur. Ef dönskum stríðsfanga datt í hug að gerast konungur yfir Íslandi gerði hann það bara. Það var bara pís of keik. Við gortum í gríð og erg af tungumálinu okkar en eigum í raun merkilegheit þess að þakka pattaralegum Dana sem hét Rasmus. (Og sumir hata Dani. Það geri ég ekki. Þeir eru bara aular. Við létum hins vegar þessa aula leggja land okkar undir sig. Gátum ekki einu sinni látið sómasamlegt lið okra á okkur. Okkur er stjórnað af útslitnum hálfvitum. Algjörar skítaaðstæður til að búa við og allt helvítis ferska loft heimsins mun ekki breyta neinu, Tommi.)

Stundum vildi ég að ég væri Rómverji eða Mesópótami. Gæti montað mig af glæsilegri sögu og merkum forfeðrum. Væri laus við skömmustulegan feluleik inni á klósetti.

Hvammarnir

2006-03-09T01:16:00.000+01:00

“Hvammahverfið, hér er ég!
Hér er gleði, hér er spé!
Hvammahverfið! Hér er ég!
Vó-ó-ó-ó.“
(Sungið við Ósílagið)

Suðurbæjarlaugin var ein helsta bækistöð krakkanna í Hvömmunum og hjarta hennar vitaskuld rauða rennibrautin. Oft beið ég ískaldur í langri röð eftir tækifæri til að troða sundskýlunni sem ákafast upp í afturendann á mér og brunaði svo niður gólandi eins og Móglí í skóginum (eða hét hann Múslí? Hver var Múslí?). Einn vinur hans Svenna var snillingur í þessu. Átti öll hraðamet í brautinni. Hann var svo hæfileikaríkur að þegar hann var sérstaklega góður með sig fór hann úr sundskýlunni á leiðinni niður, sveiflaði henni yfir höfði sér og rak á sama augnabliki upp hressilegt skaðræðisöskur sem var eiginlega hans vörumerki. Þegar hann lenti svo ofan í sjálfri lauginni var hann búinn að klæða sig aftur í skýluna. Það var ekki laust við að hinir krakkarnir í lauginni bæru óttablandna virðingu fyrir þessu atriði. Og gaurinn var sem guð. Kannski ekki beint leiðtoginn þegar vinirnir voru í fótbolta eða úti að leika sér en eftir að hann steig fæti úr strákaklefanum og í lögsögu laugarinnar átti hann pleisið. Hann var syndur sem silungur, undi sér í kafi eins og brúnþörungur og þegar hann stakk sér til sunds var hann eins og af höfrungakyni.

Þegar Stjáni Páls, bekkjarbróðir Svenna bróður og nágranni, bauð mér óvænt með öllum eldri strákunum í sund einn daginn vissi ég að eitthvað byggi undir. Annaðhvort ætlaði hann að gera mig að athlægi eða nota mig í bíræfnum tilgangi. Ég skellti mér samt með þeim með bros á vör. Var líka pínu að vonast til þess að fá loksins að sjá hið margfræga rennibrautarbragð vinar þeirra, hafmannsins mikla.

Krökkt var af krökkum þennan dag í lauginni enda glotti sólin stríðnislega framan í okkur. Þegar í Sveppinn var komið fór Stjáni Páls, nágranni minn að segja mér frá öllum brellum gullna sundfélaga þeirra og manaði mig til að biðja hann um sýnishorn. Ég safnaði kjarki og bað svo sjálfan garpinn um að sýna mér sundskýlubragðið. Hann var efins. Svenni bróðir pressaði þó á hann, sagði að ég hefði aldrei séð þetta og yrði að fá sönnun. Þá fyrst hugsaði sundguðinn málið. Hló svo á yfirlætisfullan hátt að mér, skvetti vatni framan í mig og sagði: “Viltu sönnun? Ég skal gefa þér sönnun!”. Svo skokkaði hann að rennibrautinni, ruddist framfyrir nokkra smástráka og setti sig í stellingar. Fyrst tróð hann skýlunni vel upp í ristil, framkvæmdi mikilfenglega mjaðmahnykki og fór síðan sem eldibrandur niður rennibrautina. Hann var skotfljótur úr skýlunni og byrjaði að sveifla henni yfir höfði sér hlæjandi. Við strákarnir horfðum agndofa á. Og formálalaust sást Kristján Páls dúkka upp við hlið rennibrautarinnar, klifra lipurlega upp hana og í einni svipan hrifsa skýluna af sýningarstjörnunni sem óðum nálgaðist neðsta hjall rennibrautarinnar. Sigurbros sundgarpsins breyttist í hræðslusvip og örvæntingarfullir píkuskrækir keyrðu upp úr honum er hann lenti skýlulaus í miðri laug með hendur fyrir leyndarlimum sínum. Stjáni Páls hljóp alla leið út á mínígolfvöll með skýluna og sundgarpurinn eigraði í gegnum krakkaskarann sem hló og benti svo hávaðinn var eins og í fuglabjargi. Alstrípaður og skömmustulegur þrammaði hann framhjá okkur í Sveppnum og inn í strákaklefa.

Hann var aðhlátursefni á eigin heimavelli þennan dag. Sumir vildu meina að hrokinn hefði orðið honum að falli. Hvað sem því líður er ljóst að frá þessari stundu var alltaf frekar stirt milli sundkappans og Kristjáns Pálssonar.

Lost and found

2006-03-06T23:10:00.000+01:00

Árans klandur. Ég skrifaði geðveikt langa færslu en svo datt hún út. Þetta átti að vera besta færsla internetsins og hefði fært ykkur sannleikann um lífið en guð má vita hvar hún er núna. Kannski skilar hún sér í óskilamuni internetsins. Hver er slóðin þar aftur?

...

Ég skrifaði reyndar enga færslu en er nokkuð viss um að þetta sé nýi bloggleikurinn. Verður jafnvel stærri en klukkið. Það eru bara allir að þessu.

Ég skora á Össur Skarphéðins, Unni Birnu og strákana á mbl.is að halda þessu gangandi.

Dancing fool

2006-03-06T22:19:00.000+01:00

“I hear that beat; I jump outa my seat,
But I can't compete, 'cause I'm a
Dancin' fool, I'm a Dancin' fool”

Hann var fastagestur í DV fyrir tæpu ári þegar stofnfjáreigendur Sparisjóðs Hafnarfjarðar komust í fréttirnar. Hann hefur leikið í sjónvarpsauglýsingum með frábærum árangri og forðum daga var hann markvörður í handbolta. Allavega tvívegis fékk hann beint rautt spjald. Í annað skiptið spurði dómarinn hann númer hvað hann væri en þegar kappinn svaraði með uppréttri löngutöng var hann sendur í sturtu. Í hitt skiptið var hann að leika gegn liði Ögra sem einungis var skipað heyrnarlausum leikmönnum. Í miðjum leik komst einn Ögramanna í hraðaupphlaup, var einn gegn umræddum markmanni sem gerði enga tilraun til að verja heldur gaf hinum heyrnarlausa merki um að tíminn hefði verið stoppaður. Sá heyrnarlausi snarhemlaði og rétti markmanninum boltann. Augnabliki síðar fékk þessi bíræfni maður að fjúka úr búrinu sínu og af velli vegna óíþróttamannslegrar framkomu.

Markmaðurinn er auðvitað lífskúnstnerinn og gleðipinninn Fiddi. Veit ekki alveg hversu sannar þessar markmannssögur eru en mér finnst þær ágætar engu að síður. Fiddi er mikill sögumaður og um daginn er ég horfði á unga FH-inga kljást í bikarúrslitum í handbolta sagði hann mér frá sögulegum úrslitaleik bikarsins í 2. flokki karla fyrir svona 25 árum.

Þá voru FH-ingar með mikið yfirburðalið og mættu KR-ingum í úrslitum. Sjálfsagt mikið af þjóðþekktum kempum sem spiluðu leikinn þó ég hafi gleymt að spyrja Fidda út í það. Í bikarleikjum ræður stemmningin oft miklu og KR-ingarnir börðust eins og ljón og höfðu yfirhöndina lengst af þrátt fyrir að vera minni spámenn í þá daga. Þegar 12 sekúndur voru eftir var þeim að takast hið lygilega, að sigra firnasterkt lið FH. Þeir voru marki yfir, með boltann og virtust ekki eiga í neinum vandræðum með að halda honum út leiktímann. Markmaður þeirra var að fara yfir um af kæti og stökk út á punktalínu þar sem hann steig villtan stríðsdans. Stjáni Ara komst þá inn í sendingu KR-inga og skoraði bæði yfir endilangan völlinn og dansandi markmanninn sem vissi ekki hvaðan á hann stóð veðrið enda djúpt sokkinn í danssporin. FH vann í framlengingu. Sagan segir markmaðurinn hafi aldrei dansað eftir þetta. Ekki einu sinni í brúðkaupinu sínu.

Einhvern daginn ætla ég að safna kjarki og spyrja Fidda hvort ég megi skrifa ævisögu hans. Koma öllum sögum hans á blað. Eftir mikil heilabrot er ég þegar búinn að upphugsa titil á bókina. Hún gæti heitið: ‘Fiddi’.

Þjóðarbókhlaðan

2006-03-04T01:05:00.000+01:00

Sá frægu tvíburana úr MS, Ármann og Sverri Jakobssyni hanga saman í Hlöðunni í dag. Þeir eru snillingar. Hef lengi fílað þá. Álkulegir settust þær við borðið við hliðina á mér á kaffistofunni og þömbuðu kaffi. Þó þeir séu óneitanlega alltaf frekar kúl á því, lúkka þeir einhverra hluta vegna aðeins betur í sjónvarpinu en í raunheimum. Ég var sem í losti, var starsýnt á þessa mætu menn og snarhætti að hlusta á speki skólafélaga minna, þeirra Refs og Gnaþons. Að lokum gat ég ekki setið á mér lengur. Ég stóð upp, rétti bræðrunum stílabókina mína og bað um eiginhandaráritun. Svona menn hittir maður einfaldlega ekki á hverjum degi. Þetta virtist koma þeim pínulítið í opna skjöldu en eins og fagmennirnir sem þeir eru krotuðu þeir nöfn sín í stílabókina. Ég þakkaði pent fyrir mig og sagði að lokum: “Bara langar að segja ykkur að þið eruð með þeim svalari. Hlusta mikið á músíkina ykkar.”

Enn á ný var eins og ég kæmi þeim á óvart. Ármann svaraði brosandi: “Uuu... við erum ekki tónlistarmenn. Við erum háskólakennarar.” Sverrir tók undir orð bróður síns: “Það er rétt, Ármann. Og eitt sinn vorum við landsþekktir fyrir þátttöku okkar í spurningakeppni”.

Nú var það ég sem var hvumsa. Hugsandi settist ég aftur við borðið mitt og fór í huganum yfir stöðuna. Gat það verið ég sem var úti á þekju? Eða voru nærsýnu tvibbarnir eitthvað að grilla í mér? Ég þurfti að fá botn í málið. Ég gekk aftur að þeim og spurði þá hikandi: “Hverjir sungu aftur lagið þarna... um 500 miles og það?”. Ármann leit spyrjandi á bróður sinn og sagði: “Voru það ekki Proclaimers? Frá Skotlandi, ekki satt?”. Sverrir kinkaði kolli og sagði: “Jújú, Proclaimers hétu þeir. Lagið kom út á þeirra fyrstu plötu, Sunshine on Leith, ef ég man rétt. Þeir eru tvíburar ekki ólíkt okkur, Ármann”. “Jáááá, Proclaimers...”, umlaði ég og settist á ný hjá skólafélögunum.

Á vissan hátt er þetta galdurinn við háskólanám. Á hverjum degi tekst maður á við ögrandi verkefni, færir vitsmunaleg mörk sín sífellt lengra og lærir nýja og nýja hluti.

Vindmyllur

2006-03-02T18:49:00.000+01:00

Þegar Don Kíkóti las yfir sig af riddarasögum í Mancha forðum daga átti hann erfitt með að festa hendur á raunveruleikanum. Gaurinn las sína andlegu heilsu í burtu og snappaði. Meiri aulinn. Þegar ég læri fyrir próf hræðist ég stundum svipuð örlög.

Þessi ótti er ekki síst til kominn vegna sögu sem ég heyrði eitt sinn af MR-ingi sem tók Don Kíkótann á þetta í stærðfræðiprófi eftir margar andvökunætur með bókunum sínum. Hann fór allt í einu að ráfa leitandi um kennslustofuna og þegar stærðfræðikennarinn spurði hvað væri í gangi sagðist hann vera að reyna að finna x-ið eins og fyrirmæli kváðu um í prófinu.

Ég vil meina að Þjóðarbókhlaðan sé annars helsta bækistöð íslenskra Don Kíkóta. Þar húka gjarnan gamlir kallar sem eiga það sammerkt að vit þeirra hafa lotið í lægra haldi fyrir bókalestri. Þeir eru flestir alveg gráhærðir, tala við sig sjálfa og tauta sífellt um handrit og gamla biskupa með geðveikisglampa í augum.

Sjálfur er ég vafalaust í áhættuhópi þegar próf berja að dyrum. Er nefnilega oft latur alla önnina en mökkast upp og læri óhóflega þegar prófin nálgast. Sem er auðvitað stórhættulegt. Í fyrra las ég Íslendingasögur til prófs og gekk í gegnum erfitt tímabil í kjölfarið. Ég lét kalla mig Kimba, var ofbeldisfullur og mjög áhugasamur um að brenna fólk inni. Þegar ég fór í próf í fornu máli fyrir jól talaði ég eins og árið væri 1200 og þegar ég var einn heima setti ég stundum plastvíkingahatt á mig. Um daginn var ég svo úti á þekju vegna prófs í fornum bókmenntum. Minnti skyndilega að ég væri hálfguð og var næstum búinn að færa sólarguðinum Sjamas brennifórn.

En lengst var ég þó leiddur þegar ég var við nám í hinum mikla kastala mennta og vísdóms, Flensborg. Hið goðsagnakennda tríó, ég, Danni og Jói, hafði legið yfir námsefninu í marga daga og við allir orðnir súrir og skemmdir. Ég var að lesa stjórnmálasögu 20. aldar og skrifaði nöfn allra helstu vinstrisinnuðu stjórnmálaleiðtoganna á vinstri skóinn minn en nöfn þeirra hægrisinnuðu á hægri skóinn. Eftir að hafa lært tímunum saman inni í íslenskustofu Símonar Jóns Jóhannssonar (sem opin var öllum námshestum) ásamt gommu af krökkum var ég hætt kominn vegna lestrar og á barmi snapps. Grafarþögnin sem lengi hafði ríkt í stofunni var rofin og ég fór að tafsa mjög lágt: “I’ve been cheated by you since I don’t know when...”

Fólk leit upp úr bókunum og sumir settu upp ófrýnileg glott. Hafði ég sagt þetta upphátt? Andrúmsloftið var óþægilegt. Í örvæntingarfullri tilraun til að bæta ástandið hélt ég áfram, en ennþá á mjög lágværum nótum: “So I made up my mind it must come to an end”.

Krakkarnir litu á mig undrunaraugun. Orð eins og spennitreyja hafa hugsanlega komið upp í huga þeirra. En á elleftu stundu kom björgunin. Á hárréttum tíma byrjaði Danni að kinka taktfast kolli og raula lágt með: “Look at me now, will I ever learn? I don’t know how but I suddenly lose control. There’s a fire within my soul”.

Jói spratt á fætur og skyndilega sungum við allir þrír hátt og snjallt undir forystu hans: “Just one look and I can hear a bell ring! One more look and I forget everything! Voú-ó-ó!”

Jói stökk upp á kennaraborðið og við Danni stóðum á fætur og öskruðum viðlagið: “Mama mia! Here I go again. My my, how can I resist you? Mama mia! Does it show again? My my, just how much I've missed you. Yes, I've been brokenhearted. Blue since the day we parted. Why, why did I ever let you go?”.

Við uppskárum klapp frá þeim sem könnuðust við okkur en busarnir voru bara vandræðalegir. Eins og ekkert hefði í skorist settumst við aftur og héldum áfram lestrinum. Pol Pot var að valda usla í Kambódíu og ég þurfti að bæta honum á vinstri skóinn.

Þetta var eina skiptið sem ég hef sungið lag með ABBA upphátt. Mér til varnar var ég í annárlegu ástandi og vissi ekki hvað ég var að gera. Hnepptur í álög af hinum fúla prófdjöfli.

Holiday

2006-02-14T00:26:00.000+01:00

“Holiday,
far away
to stay
on a Hol-i-day
Far away
Let's go today
In a heartbeat!”

Ég er hættur að nenna að skrifa svona blogg. Hef lítinn áhuga á því lengur. Samt dauðlangar mig til að halda aðeins áfram og ná að skrifa hundraðasta bloggið mitt. Vantar bara þrjú upp á.

Veit bara ekki hvað þetta hundraðasta blogg á að fjalla um. Ég er helvíti hræddur um að ég hafi nú þegar skrifað allt sem ég hef að segja. Á enga skoðun eftir. Eyddi síðustu skoðun minni í að taka afstöðu gegn listdansi á skautum sem er nú öllum stundum í sjónvarpinu. Nenni ekki einu sinni að apa skoðanir upp eftir öðrum. Ég er orðinn að svona gaur sem fer í skóbúðir og skoðar geðveikt lengi og mátar nær öll skópörin en kaupir aldrei neitt af því hann getur ekki ákveðið sig. Á endanum segir afgreiðslukonan svo alltaf: “Við erum búin að loka, ungi maður, vinsamlega farðu út”. Ég get ekki einu sinni myndað mér skoðun á gömlu LA Gear skónum með pumpunni og blikkljósinu. Meira að segja múnbúts gera ekkert fyrir mig. Ég man gamla teiknimyndaþætti um Skófólkið (Sjúsjúsjúsjúpíbol) en hef heldur ekkert markvert um þá að segja nema að þeir voru um skófólk.

Þessi vansi einskorðast ekki við skóbúnað. Ég nenni ekki einu sinni að mynda mér skoðun á spámannateikningunum, Silvíu Nótt eða þjálfaravandræðum íslenska landsliðsins í handbolta. Mér er bara alveg sama.

Ég hef því ákveðið að gera hlé á skrifum mínum. Ég er orðinn leiður á þeim. Orðinn leiður á sjálfum mér. Leiður á því að þurfa að druslast með sjálfan mig hvert sem ég fer. Leiður á að þurfa alltaf að vera með sjálfum mér í liði í fótbolta. Leiður á að vera alltaf samferða sjálfum mér í skólann. Leiður á því hversu illa borguð svona blogg eru.

Ég ætla því í stutt bloggfrí. Naflaskoðun framyfir vetrarólympíuleika. Það er líka nauðsynlegt að gaumgæfa vel á sér naflann þegar maður er úti að aka. Það vita jú allir menn með nafla.

Í fríinu mun ég kannski endurskoða ritstjórastefnu þessarar síðu. Ég hef lengi velt því fyrir mér að hugsa stærra, höfða til alþjóðlegs markaðar og skrifa jafnvel á ensku eða þýsku.

Annars er Samúel Örn að kalla á mig, útsending frá vetrarólympíuleikum að byrja. Reyni að fylgjast með þó ég sé ansi fáfróður um vetraríþróttir. Eina sem ég veit er að það má ekki borða snjóinn. Og þó það sé góð skemmtun að gera engla í snjó er það örugglega virðingarleysi að gera Múhammeð spámann í snjóinn. Þá verða allir skíðakapparnir frá Saudi-Arabíu brjálaðir.

Jæja. Ég er farinn, aular. Bæjó.

Einn kall

2006-02-10T23:58:00.000+01:00

‘Well the dawn was coming,
heard him ringing on my bell.
He said: My name's the teacher,
that is what I call myself.’

Þegar ég var lítill fór ég oft á FH-leiki með föður mínum. Stundum kom annar kall með okkur. Þessum kalli fannst gaman að tala, var hressari og orkumeiri en álfurinn í sjónvarpinu en átti við það einkennilega vandamál að stríða að halda jöfnum höndum með Grindavík, KR og FH. Sagan segir að hann hafi verið meðlimur í KR-klúbbnum ásamt allra hörðustu Vesturbæingum. Einu sinni gleymdi hann sér í þessum félagsskap og stóð upp og fagnaði þegar FH skoraði í Frostaskjólinu. Kallinn uppskar ásakandi augnaráð sessunautanna.

Svo komst ég að því að kallinn væri kennari í skólanum mínum. Sögusagnir hermdu að hann væri ógnvænlega strangur. Samt var hann feikivinsæll meðal krakkanna. Eftirvæntingin var mikil í bekknum þegar kom í ljós að þessi maður ætti að kenna okkur.

Ég naut góðs af því að þekkja hann í fyrstu tímunum. Einu sinni kom hann með ævisögu George Harrison og sagði mér að skoða hana í tímanum. Barði svo öðrum klossanum í kennaraborðið og hóf að spyrja alla aðra en mig út úr námsefninu. Þetta gerðist aftur skömmu seinna þegar nýja KR-blaðið var komið út og ég fékk að glugga í það. Kallinn lánaði okkur bróður mínum líka Ten years after disk og Very ‘eavy, very ‘umble með Uriah Heep. Öðrum kennara skólans, Helga Helgasyni, varð mikið um þegar hann sá þessar plötur á borðinu mínu í stærðfræðitíma, talaði fjálglega um Alvin Lee, gítarleikara Ten years after, og sagði hann næstbesta gítarleikara í heimi á eftir bróður Höllu vélritunarkennara. Ég er ennþá að reyna að melta þessa athugasemd Helga.

Umræddur kall var snillingur í að segja sögur. Og mér til mikillar gleði komst ég nýlega að því að hann er sem betur fer ekki hættur því.

...

Svona í leiðinni má einnig benda á annan gamlan kenniföður og bloggjöfur sem á helvíti fínan ritvöll líka.

Og fyrst ég er byrjaður að rausa um góða penna þá er þessi einn sá kostulegasti sem ég hef nokkru sinni vitað um.

Hryllingssaga

2006-02-10T23:56:00.000+01:00

“God knows I’m good
God knows I’m good
God knows I’m good
God may look the other way today”

Á annan í jólum fór ég bæinn ásamt góðum mönnum. Á Keltik kross vorum við hýrir og í góðu skensi. Öllu glaðari var þó hópur úberkristinna gleðiganda, manna og kvenna, á borði ei langt frá okkar. Fólkið söng af mikilli gleði um á sem rann djúp og breið og um Jesú sem frelsaði þau. Stökk ég í hópinn og söng með en krakkarnir tóku mér misjafnlega. Ég hugsaði um að starta næsta lagi og byrja að gaula ‘Sympathy for the devil’ en þorði því ekki. Hefði líka litið út eins og kjánaprik. Illgresi í kálgarði guðs sem söng ekki með af einlægum ásetningi.

Enda hefði engu skipt þó ég hefði gert gott grín á þessari stundu. Ég hefði verið í sömu sporum eftir brandarann og ég var fyrir hann. Tilgangslaus og vitlaus sem fyrr, alveg eins og brandarinn. Þegar hlátrinum hefði linnt væri allt eins og áður. Ég bara einum brandara nær dánarbeðinu. Hressu krakkarnir fóru ábyggilega öll brosandi heim þetta kvöld, full af von, með sinn skýra tilgang í farteskinu. Ég hins vegar guðlaus og ráðvilltur og einn og kaldur og pínu illt í fætinum. Einn með grimmri vinkonu minni, hótfyndninni. Og vinum mínum auðvitað.

Oft vildi ég vera fígúran sem syngur um ána djúpa og breiða og talar um Job og Sýrak og Abraham. En ég á hins vegar við það vandamál að stríða að halda að jörðin sé flöt vegna þess að vísindamenn hafa fært rök fyrir því. Halda að allt sem ég geri byggist á rökum. Ég set bensín á bílinn minn því annars veit ég að hann mun lítið nýtast mér. Ef ég myndi ekki gera það tæki ég S2 strætóbílinn til að komast í skólann því ég veit að hann kemur mér þangað. Þegar ég þarf að tala við vini mína stimpla ég ákveðin númer á símann minn því ég veit að ef ég geri það heyrast raddir þeirra í símanum mínum. Reynslan hefur sýnt fram á allt þetta. En hvernig get ég haft skoðun á fyrirbæri (eins og Guðsa) sem enginn hefur séð? Sem enginn hefur sannað að sé til? Hvernig er hægt að sannfæra sig um eitthvað sem maður veit ekkert um? Er ekki alveg eins hægt að trúa á Lagarfljótsorma og einhyrninga? Bottomlænið sumsé: Molnum við ekki öll og grotnum ásamt hinum dýrategundunum þegar við deyjum? Slökknar ekki bara á okkur? Geimóver; ekkert aukalíf?

Kannski er bara hægt er að lifa á þrjá vegu. Í fyrsta lagi að lifa hræddur í tilgangsleysi og efa og trúa í hjarta sínu á stórt ekki neitt. Í öðru lagi að kjósa að hugsa ekki, lifa sofandi, hafa ekki áhuga á andlegum efnum og finna sér önnur áhugamál sem láta tímann líða (eins og t.d. að vinna vinnu eða lesa og skrifa blogg). Í þriðja lagi er hægt að sannfæra sig um að æðri máttarvöld sjái um okkur.

Úllen, dúllen, doff, kikkelaní koff.

Ef ég er heppinn er um það bil einn þriðji lífs míns að baki. Alltof mikið. Spurning um að fara að byrja að lifa?

People take pictures of each other

2006-01-27T00:07:00.000+01:00

‘Pictures of Lily made my life so wonderful
Pictures of Lily helped me sleep at night
Pictures of Lily solved my childhood problem
Pictures of Lily helped me feel alright’

Fyrir rúmri viku tók ég upp á því að hanga svolítið í gamla menntaskólanum mínum (var að aðstoða ræðumenn skólans). Lærði að það þykir kúl nú til dags að vera ‘víraður’ og miður kúl að vera ‘algjör safi’. Er annars bara eins og ég var. En við þessa dvöl í gráa kastalanum varð mér litið til baka á þá daga er ég var í Flensborg. Fyrir vikið sagði ég sögu af Skrymbli einum. Bið ykkur nú að tjekka á þessu...

Við vorum heima hjá Danna. Fréttabréfið eins og það lagði sig; ég, Eyvi, Danni og Jói. Eyvi hafði skömmu áður tapað í veðmáli og þurft að hringja í dömu eina sem sat stundum fyrir í blöðum eins og Hustler og Bleiku og bláu. Sú hafði einu sinni verið í Flensborg líka. Við vildum að hún yrði ungfrú desember í jólablaði Fréttabréfs NFF. Hún sló til. "Okkur datt í hug að þú gætir verið í bikiníi... samt allt í lagi ef þú vilt það ekki..." hafði Eyvi sagt við hana. Þegar drottningin mætti heim til Danna fór hún hins vegar rakleitt inn á salerni, fór úr að ofan, klæddi sig í bláa silkihanska og kaus að halda fyrir brjóst sín á myndunum. Setti einnig á sig jólasveinahúfu og var til skiptis með handjárn og vindil í kjaftinum.

Á sama tíma og hún gerði sig klára á salerninu veltum við fyrir okkur hver ætti að taka myndirnar. Völdum fljótt Jóa. Við hinir vorum eiginlega bara eins og kjánar á meðan allt fór fram. Jói hins vegar blómstraði. Stjórnaði myndatökunni eins og herforingi og var sítalandi við fyrirsætuna: ‘Flott! Og brosa! Og vera reið! Glæsilegt! Vinndu aðeins með mér! Glæsilegt!’. Eftir að ljósmyndarinn hafði tekið fullt af myndum af henni liggjandi í sófanum heima hjá Danna ýmist með vindil eða handjárn í munnrifunni færði hann sig upp á skaftið. Lét henni í té jólakrans sem hún reyndi vandræðaleg að flétta inn í myndaseríuna. Jóa var svo skyndilega litið á styttu af gömlum manni í stofunni og heimtaði að hún smellti styttunni fyrir brjóst sín og setti upp getnaðarlegan svip. Fáránlegt útspil en daman leysti það eins og pró. Á meðan á þessum skrípaleik stóð var fjölskylda Danna á neðri hæðinni að horfa á sjómbann. Bara venjulegt þriðjudagskvöld hjá þeim.

Daman fór á salernið að myndatöku lokinni og við tókum viðtal við hana er hún hafði klætt sig í aftur. Birtum allt saman í Fréttabréfinu. Jólablaðið var í lit þetta árið. Sjálfir prýddum við reyndar forsíðuna, uppáklæddir með jólapakka uppi á Hamri. Jói var vafinn í plastfilmu og nakinn undir. Heimskulegir tímar.

Þetta ruglingslega kvöld heima hjá Danna var lengi rætt síðar meir. Við bara gláptum á þessu léttlyndu stelpu sem flétti sig klæðum eins og ekkert væri eðlilegra. Vitandi að á hæðinni fyrir neðan voru Halli Skef, Elísa og Hrönnsa litla í gúddí gír að glápa líka en sennilega bara á eitthvað gott fjölskyldudrama. Þau komust aldrei að því hvað fór fram í stofunni þetta kvöld.

Þegar ég kem í heimsókn í Lækjarhvamminn enn þann dag í dag er ekki laust við að ég brosi algjörlega ósjálfrátt þegar mér verður litið á styttuna af gamla kallinum í stofunni. Og það sem meira er, þá er ég alls ekki frá því að gamli kallinn brosi alsæll á móti.

Skrymbill fer í hraðbanka

2006-01-27T00:06:00.000+01:00

Akureyrarferðirnar í Flensborg voru suddi. Fór tvisvar og kann margar sögur. Fæstar er hægt að hafa eftir. Stundum kom fyrir að prýðilegasta fólk náði ekki að skrá sig í ferðina í tæka tíð og henti þetta góðan vin okkar í eitt skiptið (þori ekki að láta nafns hans getið, köllum hann bara Skrymbil). Vonbrigðin voru vitaskuld mikil. Þetta var svona náungi sem allir dýrkuðu, ofurkammó og fantafjörugur fálki. Það þótti vont ef hann vantaði í partí. Einhvern veginn ætlaði Skrymbill þó að komast norður og taka djammið með því góða fólki sem hafði skráð sig í ferðina. Fáir bjuggust samt við að sjá kappann.

En þegar fólk var komið eilítið í glas uppi á hóteli á laugardagskvöldinu gerðist hið fráleita. Við stóðum nokkur saman á svölum Hótels Norðurlands og sötruðum drykki (sumir fóru með heillaráð Jóns Barða alla leið þetta kvöld og drukku vatnsglas og bjór til skiptis). Fólk var við það að komast í gírinn, eftirvæntingin mikil enda á hreinu að kvöldið yrði viðburðaríkt. Það var vitað. Allt í einu sáum við lágvaxinn gosa rölta inn í hraðbanka sem var við hlið hótelsins. Eiginlega alveg fyrir neðan okkur. Við sáum afar vel inn í hraðbankann og senn var ljóst að þarna var á ferð samkvæmisljónið og góðvinur okkar, sjálfur Skrymbill. Bara mættur á Akureyri án þess að tala við kóng eða prest! Hvílíkur snillingur! Fagnaðarlætin voru gríðarleg, menn byrjuðu að kalla í geðshræringu: ‘Krakkar, Skrymbill er mættur! Komið þið!’. Og fleiri og fleiri komu út á svalirnar og öskruðu nafn hans út í nóttina: ‘Skrymbill!-Skrymbill!-Skrymbill!’. Múgæsingin var algjör. Þetta var eins og á ótrúlega spennandi handboltaleik.

Hraðbankar eru hins vegar þannig úr garði gerðir að þegar maður er staddur inn í þeim heyrir maður ekki mikið hvað er á seyði fyrir utan. Þeir eru margir bara alveg hljóðeinangraðir. Og Skrymbill heyrði því ekki fagnaðarlætin og stemmninguna á svölunum sem stigmagnaðist með hverri sekúndu þar sem styttist í að Skrymbill kæmi út og heyrði lætin í okkur. Og það var þá sem allt fór úrskeiðis. Þegar Skrymbill var búinn að taka út peninginn sinn fór hann ekki rakleiðis út. Þess í stað girti hann rækilega niður um sig svo hans heilögu djásn blöstu við stuðningsmönnunum á svölunum. Og þegar hann meig í ruslafötuna í horni hraðbankans hætti fólk að hvetja hann áfram og hóf að kyrja með vonleysistón: ‘Nei, Skrymbill... ekki míga í ruslið! Ekki!’. En Skrymbill heyrði ekki orð. Og fyrir framan fulla stúku af aðdáendum meig hann í hraðbankanum með fávitaglott á vörum, algjörlega ómeðvitaður um að hópur fólks fylgdist vandlega með honum. Stuðningsliðið flúði aftur inn og þegar við hittum Skrymbil seinna um kvöldið reyndist enginn nógu hugrakkur til að minnast á þennan hvimleiða gjörning hans.

Your mother should know

2006-01-24T01:34:00.000+01:00

Vald mæðra er gríðarlegt. Þær stjórna öllu, skipa öllum fyrir og fá alltaf sínu framgengt. Þegar rök þrutu í minni æsku var alltaf hægt að smella einu ‘ef-þú-gerir-það-þá-læt-ég-mömmu-vita’ og mál féllu yfirleitt dauð og ómerk undir eins.

Ég naut þeirrar óttablöndnu ánægju að þekkja pínulítið til eins harðasta spaðans í Hafnarfirði á tíunda áratuginum (hálfgerður Francis Begbie okkar Hafnfirðinga). Þetta var gaur sem vílaði ekki fyrir sér að lúberja saklausa borgara ef honum mislíkaði eitthvað. En þrátt fyrir almenn óalmennilegheit hans í garð náungans var hann víst alltaf ljúfur sem lamb þegar mútta var innan seilingar. Og þegar hann sagði sig úr háskólanum hafði hann ekki kjark til að tjá móður sinni fregnirnar, vaknaði þess í stað alla morgna klukkan sjö, stökk upp í strætóbíl og tók einn hring meðan mamma hans kom sér í vinnuna. Svo fór hann bara aftur heim að sofa.

Máttur mæðra sannaðist ennfrekar þegar ég var að hlýða á útvarpið hér áðan. Ég hef oft lagt við hlustir þegar Þróttaradeila Atla Eðvaldssonar og Palla Einars ber á góma og útvarpsfuglinn Valtýr Björn var einmitt að ræða deiluna við reiða Þróttarakonu (held reyndar að þetta hafi verið brot úr gömlum þætti). Viðskipti þeirra voru á þessa leið:
Þróttarakonan: Og ég legg til að Þróttarar mótmæli þessari framkomu allir sem einn og styðji við bakið á Páli Einarssyni.
Valtýr Björn: Þekkirðu marga Þróttara sem eru sama sinnis?
Þróttarakonan: Ójá, það eru gríðarlega margir Þróttarar sem eru ósáttir.
Valtýr Björn: Hefurðu verið Þróttari lengi?
Þróttarakonan: Já, alla tíð. Hef vart misst úr leik síðustu árin.
Valtýr Björn: Áttu kannski börn í félaginu?
Þróttarakonan: Já, ég á barn í félaginu.
Valtýr Björn: Nú. Í hvaða flokki er það?
Þróttarakonan: Ja... það vill reyndar svo til að Páll Einarsson er sonur minn.

Ekki veit ég þó til þess að móðir Atla Eðvaldssonar hafi hringt inn og svarað fyrir sig. En það er gott að heyra rödd mæðra í samfélaginu. Mæður þingmanna mættu til að mynda láta betur í sér heyra. Gætu myndað sérstaka nefnd sem sæti á rökstólum og siðaði þingmenn til þegar það ætti við. Ég væri jafnvel hlynntur því að koma á sérstökum degi sem gæti heitið: ‘taktu-mömmu-þína-með-þér-í-vinnuna’-dagurinn.

Í beinu framhaldi gætu mæður Hannesar Hólmsteins og Jóns Ólafs útkljáð deilumál sona sinna í Kastljósinu eða mæður Árna Johnsen og Hreims tekið netta leðjuglímu til að gera upp gamlar sakir.

Kannski komið gott af þessu þrugli. Mamma er líka að kalla. Þarf að fara að nudda siggið á iljum hennar aftur.

What a drag it is getting old

2006-01-24T01:25:00.000+01:00

“Mannshöfuð er nokkuð þungt
en samt skulum við standa uppréttir”

Um daginn var mér tjáð af talnaglöggum manni að í ár yrði ég 25 ára gamall. Sem er bara rugl. Dómaraskandall. Fékk mig til að hugsa um hvað felst í að eldast.

Þegar ég var í þriðja bekk snerist lífið um að eiga Thomas Berthold fótboltamynd eða Dikembe Mutombo körfuboltamynd. Það var allt frekar einfalt (nema ef mann vantaði áðurnefndar myndir). Allir voru vitlausir og tiltölulega áhyggjulausir. Ekki hægt að klúðra hlutunum á þessum aldri. Ef maður teiknaði mynd var alltaf sagt: “Þú litar fínt, Kristmundur”.

Þegar ég var í tíunda bekk var aðeins farið að örla á vitrænni hugsun. Mikilvægast samt að halda kúli þó það væri kannski ekkert stórslys ef það klikkaði endrum og eins. Allir ætluðu að verða þyrluflugmenn eða atvinnumenn í poxi eða ljónatemjarar en engir vildu verða endurskoðendur eða bankamenn eða afgreiðslumenn. Það var gaman í tíunda bekk. Einu sinni fengum við leika okkur í skólasundi.

Í dag er hins vegar sama hvert litið er; það eru allir búnir að missa það. Allir helvítis ræflar. Við erum í stærri líkömum en þegar við vorum í þriðja bekk en hjartað er kaldara, lífsgleðin minni og frítíminn af skornum skammti. Við vinnum í bönkum og sinnum afgreiðslustörfum. Við lifum af gömlum vana. Þegar menn svo mikið sem teikna mynd er litið á hana með grimmum gagnrýnisaugum. Aldrei heyrir maður: “Þú litar fínt, Eiríkur Smith”.

Einhver sagði að unglingsárin væru erfiður aldur. Held að sá hinn sami ætti frekar að prófa að vera 27 ára. Svo má hann spyrja Hendrix, Cobain, Joplin, Morrison, Brian Jones og Kristján Fjallaskáld (já og jafnvel bassaleikarann í Uriah Heep).

Þegar ég verð 27 ára ætla ég að láta pakka mér inn í bómul, alltaf að líta til hægri og vinstri áður en ég geng yfir götu og láta gítarinn minn alveg vera. Þangað til bölva ég því að hafa gefið ljónatemjaradrauminn upp á bátinn. Hefði getað orðið einn af þeim bestu.

Vér bavíanar hins ritaða orðs :(

2006-01-11T17:31:00.000+01:00

Ég var á salerni knæpu um daginn og gaur sem ég kannast lítillega við stóð við þvagskálina við hliðina á mér. Hann sneri sér að mér og sagði:
-Hei, ég held ég hafi kíkt á bloggsíðuna þína um daginn. Ansi fróðleg!
Þetta kom mér allt í opna skjöldu og ég svaraði strax:
-Gaur! Þú ert að míga á mig maður, snúðu þér fram, fíflið þitt! Svona gerir maður ekki! Hættu! Snúðu þér fram!
Þá upphófst vandræðaleg sena. Hann sagði ekkert nema ‘sorrí, maður’ og ég fór undir þurrkvélina sem blés kraftlítið á hlandblautan mig. En mannkertinu til málsbótar skoðaði hann víst stundum bloggsíðuna mína. Og kvaddi ég fálkann með handabandi og færði ég honum hlýleg orð í nesti.

Sat sjálfur eftir illa lyktandi og djúpt hugsi. Hvaða skríll er það sem les þessi orð yfirleitt (þegar ég segi skríll þá meina ég þig)? Þekki ég þetta fólk? Og ég hélt áfram að spyrja sjálfan mig áleitinna spurninga. Ætli það sé til miðill sem bloggar og gefur framliðnum færi á að láta gamminn geysa? Eða blogg geðklofa manns sem skiptir ört um skoðanir og jafnvel hnakkrífst við sjálfan sig? Blogga dýr? Blogga konur? Hvað borða dýr?

Svörin létu á sér standa en víst er að mér þykir bloggdingl oft fróðlegt. Íslendingar eiga líka örugglega heimsmet í því eins og þunglyndi, fótanuddtækjaeign og óöryggi (‘hádjúlæk Æsland?’ ruglið er t.d. svona svipað og ef ég spyrði fólk alltaf ‘hvernig finnst ykkur ég?’). Já, annar hver moðhaus virðist vera með prívat síðu undir tuð sitt og leiðindi. Og þó blogg séu fróðleg og jafnvel skemmtileg stundum eru ýmsir bloggkækir sem gera mig leiðan.

Þar ber hæst erkióvinur minn, broskallinn :( Það að nota broskalla er svona svipað og að segja alltaf ‘djók’ í lok setninga :( Sem er ekki kúl til lengdar :( Broskallar eru líka óvinir kaldhæðninnar :( Stundum er ég hræddur um að einn daginn taki kallarnir alveg við af punktum :) ...nei ég meina :(

Annað dapur bloggsiður er þegar fólk færir hlátur sinn í letur. Bloggverjar skrifa alltaf eitthvað ‘hahahehe’ og ‘híhíhíhí’ þegar þeir slá á létta strengi. Í næstu Orðabók Menningarsjóðs verður hægt að finna orðið ‘múhahaha’ ef heldur sem horfir. Og fyrst fólk ritar hlátrasköll sín, hví ritar það ekki önnur hljóð sem það framleiðir meðan skrifað er? Hafa búkhljóð t.d. ekki sama tilverurétt í rituðu máli og hlátur? Ef ég er látinn vita þegar fólk hlær vil ég líka fá að vita ef það klórar sér eða hnerrar.

En það er nú bara ég. Bara orð manns sem migið er á á almenningssalernum. Ekki til að taka mark á. Gleymið þessu, hefði ekki átt að minnast á þetta. Hvernig finnst ykkur ég?

Nýtt ár

2006-01-05T23:08:00.000+01:00

“Það besta sem
Guð hefur skapað
er nýr...

...dagur”

Allt verður frábært á árinu 2006. Fuglasöngur út í gegn, gríðarlegur hagvöxtur og enginn mun verða veikur. Sjálfur stefni ég á að gefa út hljómplötu, ljúka námi, skrifa skáldsögu um geimdreka og frelsast. Samkvæmt völvu ráðagóðu raddanna mun þó ekkert af þessu gerast nokkurn tímann. Hún og kústurinn hennar verða líka brennd á báli á þrettándanum enda göldrótt og leiðinleg. Aðspurð sagðist hún borubrött hafa séð það allt fyrir fyrir löngu. Á brennunni verða einnig Harrí Potter, Ellý Ármanns og dávaldurinn Sæless. Einnig maður sem stóð sig grunsamlega vel á Lengjunni á síðasta ári. Hvenær fer maður of langt með svona galdragrín? Einhver?

Um áramót spretta allir heimsins gáfumenn upp eins og gorkúlur og búa til topptíulista af öllum sortum. Menn ársins, íþróttamenn ársins, plötur ársins, og bækur ársins líta dagsins ljós. Það er hins vegar ofar mínum skilningi hvernig í ósköpunum allir fóru að því að hlusta á allar plötur á árinu og lesa allar bækur á árinu. Skrýtið að þetta duglega fólk sem það gerir skuli ekki vera menn ársins eða fá að minnsta kosti fálkaorðu. Ég viðurkenni stoltur að ég er ekki einn þeirra sem hlustaði á allt 2005 galleríið en ætla samt að láta listagyðjuna plata mig til að birta topptíulista yfir sönglög sem mér fannst hress á árinu 2005 (mér er svo sem sama hvort þau komu út á árinu eður eigi). Hér er hann og þegiði nú:

Aðvörun: Fyrst hélt ég að ég væri sniðugur að gera svona lista en sé núna að þetta útspil er svo leiðinlegt aflestrar að það gæti drepið heilu þorpin. Allir eru því hvattir til að hætta að lesa og skipta yfir á aðra stöð. Helst strax svo enginn beri skaða af. Hví lestu enn, óhlýðni lesandi? Snautaðu frekar á brautu!

10. Waltz 2 með Elliott Smith. Gömul plata og einhver sagði mér að kallinn væri dauður.
9. Lag með Ampop sem ég veit ekki hvað heitir.
8. Eiður Smári Gudjohnsen með hljómsveitinni Mér.
7. Þú skítuga borg með mér.
6. Gone for good með Shins.
5. Glósóli með Sigurrós.
4. Permanent waves með Kinks. Útsetningin döpur en lagið dúndur. Ray meistari Davies kemur til Íslands 2006 sem er gaman.
3. Kompromissen með Bob hund.
2. Chicago með Sufjan Stevens. Danni gaf mér Illinoise diskinn hans Sufjans og er hann hress og frekar póstmódernískur. Diskurinn er fínn líka.
1. Neigbourhood: In the tunnels með Arcade Fire. Besta band sem ég hef heyrt í lengi.

Einnig:

Íþróttamaður ársins: Álfkvikindið í Latabæ.

Hljómsveit ársins: Álfkvikindin í Mosfellsbæ er kenna sig við Sigurrós.

Blogg ársins í flokki fatlaðra: Þessi. Honum hefur farið mikið fram.

...

Verðlaunaafhendingu er lokið í ár. Bannað að troðast á leiðinni út. Sko mig samt að gera lista. Bara jafnmikill hálfviti og allir hinir.

Fyrir þúsund Krissa

2006-01-03T16:37:00.000+01:00

Á Bókasafni Hafnarfjarðar er að finna magnaðar krakkabækur um söguhetjuna Krissa. Þær eru sænskar og mitt uppáhald er Krissi kemst í hann krappan. Krissi er ráðagóður grallari alveg eins og ég og hef ég oft sýnt kunningjum mínum þessar bókmenntir þegar ég á leið um safnið. Ég er hreykinn af Krissa og leita stundum til hans (þ.e. R-S rekkans) þegar mér líður illa. Hann hefur reynst mér vinur, verndari og fyrirmynd og eflt sjálfstraust mitt til muna. Eftir raunir dagsins stendur það þó á brauðfótum.

Jóhannes Skag var að kenna mér nýtt föndur sem ég tel reyndar byltingu í tölvutækni. Þetta sýsl snýst um að gúgla sjálfan sig á alnetinu. Jóhannes komst sjálfur að því að hann er í miklum metum hjá kornungum stelpugörmum sem búa á Suðurnesjum. Þessi uppgötvun hans þykir mér merkileg og eftir að hafa upplifað leikinn sjálfur vil ég jafnvel ganga svo langt að segja að tölvur séu framtíðin.

Mér til nokkurs ama leiddu rannsóknir mínar þó ekki í ljós að heilu hrúgurnar af kvenfólki biðu mín suður með sjó. Hins vegar er ljóst að ég nýt hylli víða á Austurlöndum og þyki með eindæmum stór í Japan. Margar vefsíður alnetsins færa sönnur á það, m.a. þessi. Oft hef ég viljað meina að samtímamenn kunni ekki að meta mig sem skyldi en nú er ég á því að einungis þeir samtímamenn mínir sem ekki eru af japönsku bergi brotnir séu haldnir þeim kvilla. Kann ég Japönum bestu þakkir fyrir allt. Aldrei að vita nema ég heiðri þessa smávöxnu öðlinga með nærveru minni ef heldur sem horfir.

Öllu leiðinlegra þótti mér að sjá þessar misgjörðir einhverra óprúttinna hrekkjalóma sem augljóslega freista þess að koma mér fyrir kattarnef. Veit ég vel að ég get verið kvenskur á stundum (og á einstökum augnablikum jafnvel algjör glamúrprinsessa) en með þessu gríni er ljóst að menn hafa gengið fulllangt. Niðurlæging mín er algjör. Aukinheldur: Hvað var svo sem að Krissa I?

Önnur uppgötvun mín reyndist mér til framdráttar. Uppáhaldssönglag Danna kumpána er Daniel með Elton John og leiðist honum ekki að kvaka það á góðum stundum. Hann fílar líka Oh Danny boy, Daniel’s song og Daniel and the sacred harp, nú og ekki síst lagið um alla þá sem vilja líkjast Daníel (hann heldur einnig að lagið You're so vain með Carly Simon sé um hann sjálfan). Ég hef lengi öfundað Dannsa út af þessu lagasafni og hann hefur stundum hlegið að mér og kallað mig auvirðilegan glóp fyrir að eiga ekkert einkennislag. Nú hef ég hins vegar loksins svarað fyrir mig og gúglað mér sönglag sem er vafalaust miklu betra en Elton John-vælið hans Danna.

En gleðin sem því fylgdi reyndist skammvinn. Skömmu síðar fann ég mann sem á svipstundu kom óorði á alla heimsins Krissa. Þetta var minn djarfi og dólglegi nafni, sjímeilklámprinsinn Krissi. Þarna úti er ljótur heimur og ég bið alla viðkvæma um að forðast þennan hlekk þar sem hann gefur annars vegar falsmynd af Krissum og hins vegar eru þessar kvikmyndir engan veginn með betri verkum þessa leikara (af hverju er t.d. ekkert minnst á You’ve got shemale III?). Það sem mér þykir verst er að þegar vel er að gáð erum við eiginlega nauðalíkir, ég og þessi nafni minn.

Lexía dagsins er sú að Krissar þessarar veraldar eru æði misjafnir að gæðum. Ekki allir óskeikulir og úrræðagóðir eins og sænski gemlingurinn á bókasafninu. Gúglleikur Jóhannesar er þó góðra gjalda verður og fræðandi. Með réttri markaðssetningu gæti hann skákað vinsælum leikjum á borð við Í grænni lautu og Hver stal kökunni úr krúsinni í gær? Þetta segi ég hikstalaust þrátt fyrir nokkra útreið í gúglinu. En þannig er lífið stundum. Eins og Jói þarf að sætta sig við að sitja í fangi ungra meyja á Suðurnesjum þarf ég að sætta mig við mitt hlutskipti; dúkkur og sjímeila.

Eða bara að byrja að láta fólk kalla mig Munda.

Alnetið (sáldrandi brjáli?)

2005-12-29T16:58:00.000+01:00

Búinn að vera að spá svolítið. Hvað gerist þegar internetið fyllist? Þegar það er ekki lengur pláss fyrir fleiri bloggfærslur og fréttir og svona? Hvað dundum við þá?

Og hversu ömurlegt væri ef ég væri gaurinn sem fyllti það með einni saklausri færslu og allir myndu kenna mér um endalok alnetsins?

Ég er hræddur og mér er kalt.

Fordómar

2005-12-29T16:56:00.000+01:00

“Nya svenskar
Gamla svenskar
Gamla fördomar
Nya fördomar”

Einu sinni var Haukari úti á gangi með hundræksni sitt, átti leið hjá sportbar og ákvað að stökkva inn og frétta hvernig Haukaleikurinn hefði farið. Haukarinn kallaði inn á pöbbinn, spurði hvernig fótboltaleiknum hefði lyktað og fékk þau svör að Haukar töpuðu. Um leið og það kom í ljós smellti hundurinn sér á bakið og lést vera dauður. Kapparnir á barnum brostu í kampinn og fannst þetta kostuleg sjón. Spurðu manninn hvort hundurinn væri þjálfaður í þessu. Það hélt sko Haukarinn, sagðist hafa kennt hundinum þetta og að hvutti lætist ávallt vera dauður er hann heyrði að Haukar töpuðu leik. Gleðigandarnir á barnum spurðu því næst hvað hundsi gerði eiginlega þegar Haukar ynnu.
-Tja... ég er ekki viss, sagði maðurinn. Ég hef bara átt hann í ár.

Ótrúlegt að segja frá því en þessi brandari var ekki fyndinn fyrr en ég skipti upprunalegu söguhetjunni út fyrir Haukara. Nú hugsa þó Haukararnir vinir mínir ef til vill: “Mikið djöfulsins fífl er hann Krissi alltaf”. Og lái ég þeim það ekki. Enda hafa þeir örugglega rétt fyrir sér. En rótgrónir fordómar mínir í garð Haukara hverfa ekki fyrir það (ekki einu sinni þó ég hafi áður logið því á þessari síðu að ég væri fordómalaus gagnvart Haukurum). Og þó ég hafi oft tekið unga FH-inga í gegn fyrir að skíta út Knattspyrnufélagið Hauka býr pínulítill fáfróður fordómadjöfull í mér sem púar á Hauka við hvert tækifæri. Það eina sem ég get gert er að bæla þessar tilfinningar niður eftir fremsta megni.

Á hinn bóginn fíla ég samkynhneigða í tætlur. Ég þekki reyndar engan samkynhneigðan sérstaklega vel en ég hef alltaf lagt mig fram við að sleikja þá upp. Þegar ég var ungur og blankur fór ég stundum á Mannsbar til að spjalla við kappana við barborðið og láta þá splæsa á mig kapteini í kók. Þeir komu fram við mig eins og algjöra prinsessu, blessaðir. Ég gufaði samt alltaf upp eftir drykkinn. Bara hvarf eins og algjör dramadrottning. En þessar ferðir voru samt lærdómsríkar og til þess gerðar að víkka sjóndeildarhringinn (þó ég hafi nú reyndar aldrei verið tekinn í sjóndeildarhringinn). Fordómaleysi mitt sést einnig vel á geisladiskasafninu mínu. Ég fíla fyrstu plöturnar með Queen t.d. alveg. Þó ég leggi fæð á allt sem þeir gerðu eftir 1980. Shír-hart-attakk er til að mynda frábær sem og Næt-at-ðí-ópera. Friðrekur sálugur var heldur ekkert slakur söngmaður.*

Ég hef líka fordóma gagnvart fólki sem notar orð eins og ‘raritet’, ‘pedagog’ og ‘að fabúlera’ og langar oft til að meiða það (ég fyrirgef þetta þó ef fólkið er danskt). Fólk gæti allt eins skipt þeim út fyrir orðin ‘ég er snobbaður hrokagikkur’ og komið sér þannig beint að efninu. Er einnig dómharður þegar ég sé fólk nota joð í orðinu aðilar.

En þó ég hafi í sakleysi mínu og einfeldni furðulegar hugmyndir um samkynhneigða og fyllist reiði þegar fólk segir ‘raritet’, hef ég engar áhyggjur af þeim karakterlýtum mínum. Ég hef meiri áhyggjur af vanþroskuðu sjónarmiði mínu í garð Haukara. Mitt nýársheit verður því tileinkað því að útrýma fordómum mínum í garð þeirra. Ég er sannfærður um að það muni takast með guðs hjálp enda miklu skemmtilegra að geta einbeitt sér að raunverulegu hálfvitunum, Stjörnumönnum úr Garðabæ.

*Heyrði reyndar ljótan brandara um daginn: ‘Hvað sagði Freddie Mercury eftir að hafa átt mök við Magic Johnson? Svar: Who want’s to live forever (hinu upprunalega svari hefur hér verið skipt út þar sem það þótti ekki fyndið).’

Löggu- og áramótasúpa

2005-12-28T20:51:00.000+01:00

“Every year is the same and I feel it again
I’m a loser, no chance to win”

Jólaboð eru súr. Ég var enn með harðsperrur í hausnum eftir jólaprófin þegar ég þurfti að leggja á mig að læra nöfn allra spánýju krakkanna sem ættingjar mínir hafa ungað út undanfarin ár af svipaðri taktfestu og áfergju og tennisboltavélar. Ákvað að mæta með svindlmiða til öryggis en þegar frænka mín sá hann var mér næstum hent út úr boðinu.

Er held ég enginn sökker fyrir jólunum. Fróðir menn segja mér líka að Jesú kallinn hafi í raun fæðst um vor. Og fjögur ár fyrir “Krist” í þokkabót.

Þegar ég hugsa um jólin hugsa ég um svífandi snjókorn er falla og gömlu jólaböllin í Öldutúnsskóla þar sem eldri kórstelpurnar í bláu kjólunum sungu alltaf ‘ba-ba-ba’ á torkennilegum stöðum í laginu ‘Svona gerum við’. En mér er stundum líka hugsað til lögreglumanna. Sennilega vegna þess að ég hef átt eftirminnileg samskipti við slíka menn í kringum jól og áramót. Þær frásagnir hafa áður verið færðar til bókar en örfáar löggusögur kann ég í viðbót.

Á gamlárskvöldum í denn var hópur ungra og spilltra Hafnfirðinga gjarnan samankominn niðri í bæ. Þar voru læti. Þar var drykkja. Þar var ég stundum líka. Oft urðu slagsmál á þessum samkomum. Einu sinni fékk félagi minn glerflösku í hausinn og þurfti að láta sauma nokkur spor í toppstykkið. Öðru sinni komst einn félagi Svínka bróður, sem var þekktur fyrir að vera friðsæll og ljúfur, í hann krappan. Honum var suddalega kalt eftir langt gamlársdund niðri í bæ og vildi heim, kvaddi vini sína og brá á það ráð að hlaupa eins og fætur toguðu heim á leið svo kuldinn næði ekki að herja á hann. Hann hljóp eins og mesti skeiðhestur en vissi ekki að skömmu áður en hann lagði af stað hafði rúða brotnað í miðbænum og löggan mætt til leiks í leit að sökudólgi. Senn fóru einkennisklæddir menn að elta þennan blásaklausa mannvin sem leist ekkert á blikuna, skrækti og hljóp enn hraðar. Að lokum sneru löggurnar hann niður, ríghéldu greyinu og negldu við grjótharða gangstéttina um leið og þeir þrumuðu ljótum orðum yfir honum. Félagar hans þurfti að hafa sig alla við til að útskýra allt saman fyrir löggunum. Manngreyið var bara rangur maður að hlaupa á röngum tíma.

Önnur hafnfirsk lögga var fræg fyrir að mökkast upp við störf sín, m.a. er hún færði mig í handjárn eftir snjókarlsatvikið fræga. Sá löggi átti einhverju sinni gott móment er hann stoppaði móður eina um jólaleytið og lét blása í áfengismæli. Sú var aldeilis edrú og fín en vel pirruð yfir einfeldni lögga. Löggi vildi þó mikið klína einhverju á kvendið, varð litið til barnsins í aftursætinu og sagði: “Gerirðu þér grein fyrir að komið er fram yfir leyfðan útivistartíma barna?”.

Bæjarfíflið á Selfossi gekk víst líka einu sinni í sveit lögvarða þar í bæ og mökkaðist allverulega upp þegar það klæddist búningnum. Var sem hafinn yfir allt jarðneskt. Frægt var þegar hann stoppaði og sektaði bróður sinn fyrir að aka um ljóslaus. Ljóslausi bíllinn var í eigu sjálfrar löggunnar.

Það verður þó ekki tekið af laganna vörðum að þeir vinna mikið og gott starf og kann ég vel að meta það þrátt fyrir glens og skens í þeirra garð. Enn þann dag í dag veifa ég þeim þegar ég sé þá, þó þeir séu löngu hættir að veifa mér til baka.

Breytir því þó eigi að framundan eru áramót. Síðasta áramótaheitið mitt var að læra “Nú árið er liðið”-lagið svo ég geti sungið það í ár. Stefnir allt í að það verði líka næsta áramótaheit.

Skröggur spíttar út

2005-12-24T00:21:00.000+01:00

Senn líður að árlegri hátíð hins heilaga peningaguðs. Fólk hefur bráðum hlaupið nóg um Smáralindina, hrint og troðist og barist fyrir síðustu eintökunum af Jóa Fel á DVD og nýju karókíplötu Kalla Bjarna. Það er gaman að segja frá því að þessi hátíð var áður fyrr tengd kristinni trú, ljósi og friði, jesúbörnum og mirrum. Enn þann dag í dag eru reyndar örfáar hræður sem í tilefni af þessu öllu saman dusta rykið af Guðsa gamla og mæta í kirkju. Liðið setur guðinn samt auðvitað aftur niður í skúffu þegar heim er komið. Öðrum nægir að setja bara Garðar Cortes á fóninn til að upplifa hátíðlega fílinginn. Ég set í mesta lagi Cortez the killer með Njáli unga á minn grammófón.

Þetta er skrýtin hátíð. Kannski eitthvað til í því sem einn móróninn söng; ‘Jesú hefði hlegið með/ hann faðir minn hefð’ann séð / mömmu kyssa jólasvein í gær’. Samt ekkert leiðinlegur skrípaleikur. Bara súr.

Átti erindi á sóðabúlluna Jolla bæði í gær og í dag. Kellurnar þar þurfa alltaf að segja ‘gleðileg jól’ og kreista fram dánheilkennisbros. Er að hugsa um að koma þeirri hugmynd á framfæri til eiganda staðarins (held hann heiti Jolli) að skipta út ‘gleðilegum jólum’ og neyða þær til að segja ‘gleðileg Jollajól’ í staðinn. Það myndi klárlega auka viðskipti:
-Ha? Ég heyrði ekki hvað þú sagðir...
-Gleðileg Jollajól (með hröðum og áhugalausum framburði).
-Einu sinni enn, ég bara heyrði ekki neitt...
Gott væri líka ef þær þyrftu alltaf að enda setningar um hátíðarnar á ‘barammbammbammbamm’ eins og í vísunni um litla trommuleikarann (held að lagið sé um Halla í Botnleðju); ‘Stelpur, nennið þið að setja einn tvöfaldan sóðaborgara á grillið, barammbammbammbamm’ eða ‘viltu franskar með þessu, barammbammbammbamm?’.

Bara upp á fílinginn. Jólin er nefnilega bara einn stór fílingur. Í kringum jólahaldið þurfa að vera rótgrónar hefðir sem helst má ekki hrófla við.

Heyrði einu sinni sögu af fjölskyldu einni sem rökræddi jólahaldið mikið. Krakkarnir þrír voru orðnir þreyttir á að troða alltaf rjúpu framan í sig á aðfangadagskvöld og vildu umbylta þeirri hefð. Eftir þras ákváðu foreldrarnir að láta lýðræðislega atkvæðagreiðslu skera úr um málið. Krakkarnir héldu leynilegan skyndifund en greiddu svo atkvæði og fór svo að rjúpan laut í lægra haldi með eins atkvæðis mun... fyrir Kentucky Fried Chicken. Krakkarnir voru þrjóskir og hótuðu öllu illu ef foreldrarnir voguðu sér að vanvirða lýðræðið. Á aðfangadagskvöld hitaði mamman á heimilinu upp kjúklingabita sem hún hafði keypt á Þorláksmessu og fólkið át Kentucky og franskar meðan messan ómaði í útvarpinu. Að matnum loknum ákváðu skömmustulegir krakkarnir að rjúpan yrði á borðum framvegis. Upp á fílinginn.

Hjá mér er jólastemmarastuðullinn frekar lágur ennþá. Er enn að bölva sjálfum mér fyrir að hafa skitið á mig í síðasta prófinu. Gekk reyndar mjög vel í prófinu, það er bara svo hallærislegt að skíta á sig, ekki síst þegar maður er kominn á þrítugsaldur og svona. Kannski finnur maður fílinginn á jóladag, sprettur upp og spyr krakkann í næsta húsi hvaða dagur sé, fiskandi eftir svarinu: ‘Það er jóladagur!’. Svona eins og úrilli gaurinn í sögunni. Eftir það mun ég svo hlusta eins og óður maður á Garðar Cortes, gera eins og einn engil í snjónum, éta laufabrauð og syngja fa-la-la-la-la-la-la-la-la og barammbammbammbamm og fúmm-fúmm-fúmm.

Jább. Svon’eru jólin. Svon’eru jólin.

Svartigaldur frænku + Æ þér forni fjandi

2005-12-14T01:55:00.000+01:00

Viskupésar og málsmetandi menn hafa stundum deilt um hver séu mestu grimmdarverk mannkynssögunnar. Tína kannski til umdeilda höfðingja eins og Stalín, Pinochet og Hitler og segja þá eiga höfundarétt illskupara og djöfulgangs. Ekki get ég sagt að ég sé sammála þess konar spekingum enda verður mín seint minnst sem viskupésa (á mínum legsteini mun sennilega standa: ‘Hér hvílir Kristmundur Guðmundsson, maður vel fyrir neðan meðalgreind. Vinsamlega stigið á hann.’). Illræmdasta grimmdarverkið sem mér kemur í hug var framkvæmt í byrjun desember 1986. Bakvið glæpinn var enginn Hitler, enginn Pol Pot, enginn Gengis Khan. Það var Þóra frænka, fjögurra ára skrattakollur frá Selfossi.

Hinn myrki svartigaldur sem frænkuvargurinn framdi fólst í því að bíta í alla molana í súkkulaðidagatalinu mínu og skila þeim svo aftur á sinn stað. Þessi jól liðu í ekka og táraflóði. Ég hágrét með gismóinn minn í fanginu. Hver bítur í alla molana án þess að klára þá? Hvað gekk henni til?

Vert er reyndar að geta að mikið rættist síðar meir úr þessari frænku. Hún er eiginlega með frægari frænkum (sennilega næstfrægust á eftir Soffíu). Í Flensborg var hún til að mynda ekki þekkt undir öðru nafni en Þóra frænka. Eitt sinn átti aðstoðarskólameistarinn meira að segja eitthvað vantalað við hana, gekk inn í miðjan líffræðitíma og bað um að fá að eiga orð við ‘Þóru frænku’. Ekkert þótti athugavert við það. Hún var frænka allra Flensborgara. Kennara og nemenda. Og Hreins húsvarðar sem safnaði plötum.

Og ástæða þess að ég dreg þetta jóladagatalsmyrkraverk frá 1986 fram í dagsljósið með tilheyrandi tilfinningaskaða er sú að Þóra frænka hefur nú loksins stigið fram og játað glæpinn. Hún hefur og gefið mér táknræna gjöf, jóladagatal (þar sem hún fékk óvart þrjú slík í ár) og bætt þar með upp fyrir syndir fortíðar. Óhætt er að segja að ég hafi ekki einungis endurheimt jóladagatal heldur líka frænku mína.

Því langar mig að koma á framfæri hjartanlegum þökkum til minnar eðalfrænku, Þóru frænku. Fyrir hennar góðvild sef ég nú værum svefni á nóttunni með gamla gismóinn mér við hlið. Afglöp fortíðar eru gleymd og grafin.

Í jóladagatalinu í dag fékk ég lest, hreindýr, skip og snjókall. Já, og eitthvað lauf. Mér til málsbóta át ég þetta allt svo hratt að ólíklegt er að jólasveinninn hafi séð það.

.......

Annars er prófplágan að níðast á mér þessa dagana. Ég er eins og andlaus, skítblönk og rytjuleg vampíra. Sem skrifar lítið á þennan fjölmiðil. Sú mjölfiðla ómar ekki næstu daga. Ætla að skrifa mikið þegar ég er búinn.

Eitt námskeiðið er öðru fremur að murrka úr mér lífsviljann. Forni fjandinn, íslenskt mál um tólfhundruð. Tímarnir hafa verið sjóðandi helgrýti. Er viss um að sama námsefni er notað þegar draga þarf játningar upp úr harðsvíruðum glæpamönnum. Eftir tímana líður manni eins og nýbúið sé að nauðga manni. Í dag var ég að reyna að lesa helvítlegan forndjöfulinn en bugaðist og grýtti bókinni í vegg og hóf að þruma yfir forna fjandanum og særa hann til hlýðni.

Til að átta mig á hinum forna óskunda hef ég grafið mig niður í holu Refs, kollega míns í fræðunum, sem staðsett er í því skítuga ormabæli Kópavogi. Refvingullinn hefur sent fjölskyldu sína á brott svo hún kynnist ekki myrkum hliðum fornbjóðsins. Þar drekkum vér garmar rótsterkt kaffisull í skinnfatnaði, allt þar til líkaminn hættir að bjóða það velkomið. Þá færir maðr sik iðuliga yfir í áfenga drykki, vín ok bjor, til at halda sönsum. Eptir hrít lemr maðr hvárn annan met stóli svá maðr festir eigi sváfn.

Já. Líðr eins ok ek sé í dópi. Svá er lífit í Fagradali. Beiskt og vánt. Svá er fjándinn forn. Svá em ek langt leiddr.

Saurmissir

2005-12-03T00:28:00.000+01:00

Var að heyra að ófremdarástand ríkti í grunnskólum bæjarins þar sem nemendur leggðu í vana sinn að losa saur í skólatöskur og pennaveski samnemenda sinna. Eigi veit ég hvað skal segja um þá iðju. En einungis einn mann þekki ég sem komist hefur skammlaust út úr því að kúka á sig. Það var strákur sem ég þjálfaði fyrir mörgum árum.

Pottormurinn varð semsagt fyrir þeim skakkaföllum á miðri æfingu að drita lítið eitt á sig en var þó ekkert á leiðinni í einhvern vandræðalegan pakka. Var eiginlega bara ofursvalur á því:
-Hei Krissi, ég var að kúka á mig maður, sagði hann hálfbrosandi.
Ég varð grafalvarlegur þegar ég heyrði þetta. Ætlaði í fyrsta lagi að passa rækilega upp á að enginn af hinum strákunum á æfingunni kæmist að þessu og þurfti í öðru lagi einhvern veginn að tækla vandann. Gaurinn hafði minni áhyggjur:
-Já, ég er að spá hvort ég megi ekki bara hringja í mömmu og láta hana sækja mig fyrr. Ertu með síma, maður?
Ég lét hann fá símann minn og hann sagði múttu alla sólarsöguna án þess að blikna. Ætlaði svo að kveðja mig:
-Krissi, ég ætla bara að kíkja niðureftir, mamma er að koma. Við sjáumst bara á næstu æfingu, er hún ekki á laugardaginn?
-Uuu, jú, laugardaginn...
-Klukkan þrjú?
-Jú.
-Kúl. Sjáumst.
Svo labbaði hann drullusvalur af æfingu, og hélt fullkomlega kúli þrátt fyrir einkennilegt göngulag sem skýrðist af óboðna gestinum í brókum hans.

Þó strákhvolpurinn hafi náttúrulega verið mjög ungur þegar þetta gerðist sýndi hann og sannaði að maður þarf ekkert að vera kindarlegur þó óhöpp banki að dyrum. Klárt að ef það kemur manni ekki úr jafnvægi að kúka á sig er maður fær í flestan sjó. Sjálfur myndi ég sennilega saga af mér vinstri hendina fyrir að vera að eðlislagi jafnkúl á því og kauði.

Some people call me the space cowboy

2005-12-03T00:21:00.000+01:00

Þegar ég var að byrja í Flensborg var ansi mikið af Gunnum (drengjum sem báru nafnið Gunni) í busahópnum. Minn uppáhaldsgunni var Gunni Grétar. Annar Gunni kom úr Grindavík. Og einu sinni stakk ég upp á að til aðgreiningar yrði hann kallaður Gunni Grindevicensis eins og Grindvíkingurinn Jón Guðmundsson Grindevicensis í Íslandsklukkunni. Það viðurnefni festist aldrei í sessi. Í staðinn fékk ég viðurnefni sem senn var á hvers manns vörum: ‘Fávitinn’. Átti sér skírskotun í heimsbókmenntirnar líka.

Á fjórða ári var ég hins vegar þekktur undir nafninu Elding. Ég var Elding, Jói var Þruman og Siggi var Stormur. Bárum þessi nöfn í daglegu tali. Einhver spurði kannski: ‘Hei, hvar er Elding?’ Og þá svaraði Stormur máski yfirvegað en töff í bragði: ‘Skrapp á klósettið með Þrumunni’. Ég var alltaf stoltur af því að vera Eldingin. Fannst það vera forréttindi. Þangað til ég frétti að nafngiftin var upphugsuð af stelpuskjátum sem vísuðu með henni í bólgetu mína. Það var versti afmælisdagur sem ég hef upplifað.

Hef reyndar lengi verið kallaður Dóki líka. Á tímabili hélt fólk að Dóki væri millinafnið mitt. Og í háskólanum geng ég stundum undir nafninu Kimbi. Já, þið gátuð rétt; eins og Þorleifur kimbi í Eyrbyggju.

Í dag vil ég samt helst vera kallaður Krissi. Er kominn yfir öll þessi gælunöfn. Eiginlega eina nafnið utan Krissa sem má kalla mig í dag er Níðhöggur hinn mikli. Nennið þið því? Plís? Ég skal borga ykkur.

Hlusta á Ace of Base og ég ferðast aftur í tímann

2005-12-01T15:12:00.000+01:00

Já, verður maður ekki að gera þessa endurfundi upp?

Þegar ég mætti í partíið um kvöldið var allt liðið mætt og orðið ölreift mjög. Til að byrja með þurfti ég ítrekað að líta á klukkuna. Ekki af því það var leiðinlegt heldur vegna þess að ég hafði lúmskan grun um að hún væri orðin 1997.

Ég ferðaðist eiginlega átta ár aftur í tímann og fór í enn eitt 10. bekkjarpartíið ásamt grunnskólafélögum mínum. Besta 10. bekkjarpartí sem ég hef farið í. Án efa ekki það síðasta.

Sömu hlutirnir reyndar nokkurn veginn í gangi, gömul kærustupör að rífast yfir sambandsslitum frá árinu 1997, Kiddi með klútinn enn með klútinn og ég held ég hafi meira að segja séð tvo gaura poxa í einu horninu. Kiddi og Gunni lentu svo næstum í slagsmálum þegar Gunni sagði í óðagoti að Scatman væri betri en Snow. Þó fólk hafi vafalaust breyst mjög mikið og jafnvel þroskast eitthvað á þessum átta árum duttu allir eiginlega í sama farið. Og það var líka það besta sem gat gerst.

Enginn setti upp ríjúnjongrímuna og þóttist í tærum rembingi vera að brillera í lífinu. Fáir gengu manna á milli og spurðu: ‘og hvað ert þú að gera?’. Mjög fáir voru með vélræna og þaulæfða framsögu um afrek sín síðustu árin. Enginn var í stigakeppninni þar sem punktar fást fyrir að eiga hús og börn og vera giftur og eiga jeppa og uppþvottavél og að vera búinn að finna upp nytsamlega hluti eða búinn að bjarga selebrídíum úr eldsvoða.

Kannski er fólk bara búið að gera sér grein fyrir því að það er löngu búið að missa það. Sá eini sem hefur afrekað eitthvað frásagnarvert er Heimir, en hann er landsliðsmaður í litbolta. Ég áttaði mig reyndar ekki alveg strax á því hvað litbolti væri og fór að ímynda mér hann í ærslafullum leik í Boltalandi eins og var í IKEA. Heimski ég fékk svo að vita að þessi íþrótt heitir peintboll á íslensku.

En þarna var mikil gleði. Takmarkalaus gleði. Eða svo ég vitni að lokum í hið fornkveðna, eiginlega nokkurs konar einkunnarorð kvöldsins:
“No, no, no, no, no, no, no, no, no, no, no, no, there’s no limit’.

Enn kvenmannslaus ólíkt heimskum junki

2005-11-26T02:26:00.000+01:00

“Er ég landsins mesti piparpúki?
Piparsveinn er heima húki?
Er ég bjáni? Eða kjáni?
Einn, hreinn sveinn; kvenmannslaus”
Söngsveitin Randver

Um langt skeið hef ég reynt að miðla fræðum knattspyrnunnar til mér yngri manna. Einn lærisveina minna, sem var í minni umsjá í heil fimm ár (kappinn er tíu ára í dag), hafði undir það síðasta djúpstæðar áhyggjur af hjúskaparstöðu minni. Hann botnaði ekkert í því hví ég væri einhleypur, fannst að ég ætti að vera tvíhleypur. Þessi mál ræddi hann sífellt við móður sína og lýsti hvað eftir annað furðu sinni á þessum ráðahag mínum. Einu sinni sagði hann hugsi við móður sína: “Krissi kann örugglega bara ekki að tala við stelpur á sama hátt og ég”. Þar hafði hann örugglega ýmislegt til síns máls. Í sumar, þegar piparjunksfárið var sem mest, kom hann uppljómaður til foreldra sinna og bað þá um að skrá mig í basselörþáttinn. Þannig gæti ég kannski náð mér í kvensu. Hann lagði einnig hart að mér að bjóða mig fram og varð fyrir miklum vonbrigðum þegar ég ákvað að gera það ekki.

Hér fyrir stundu sá ég hins vegar glefsur úr umræddum þætti og verð að lýsa yfir óánægju minni með helvítis junkinn. Þetta er bara djöfulsins garmur. Áðan var hann að þakka fyrir sig á amerískum veitingastað og varð að orði “And as we say in Iceland; takk fyrir versta hamborgara sem ég hef smakkað!”. Glansdúkkan, deitið hans varð vitaskuld vandræðaleg og þá spurði forsmánin: “Fannst þér þetta ekki fyndið sem ég sagði?”. Svo hló mannkertið.

Um leið og ég hafði skipt um stöð og hrækt smánaryrðum að sjómbanum varð mér hugsað til stráksa sem óður vildi að ég yrði hórumangari Íslands. Og eitt lítið augnablik var ég sannfærður um að ég væri betri piparjunkur en þessi gúbbi sem birtist stundum á sjónvarpsskjánum mínum.

Hnattvæðing

2005-11-24T15:16:00.000+01:00

Var að þjálfa eitt sinn um hávetur. Útiæfing í alkuli, snjó og strekkingi á gervigrasinu í Krikanum. Eftir æfingu hafði ég hvorki tilfinningu í fingrum né tám. Gekk snögglega frá boltum og keilum og gerði mig kláran fyrir að labba heim. Þetta var 20 til 25 mínútna labb þegar veður var gott. Samt labba ég mjög hratt. Stormurinn varð sífellt ágengari. Snjóhríð, stundum haglél og mikill vindbylur mér í mót. Ég bölvaði því að búa á illu skeri á norðurhjara. Bölvaði þessum ógeðisútnára. Ég skjögraði áfram Álfaskeiðið í hatrammri baráttu við mótvindinn þegar ég heyrði í símanum mínum. Svaraði og þrátt fyrir óhljóð veðurs og vinda heyrði ég mann segja: “They never did like mama's homemade dress; Papa's bankbook wasn't big enough.”

Ég hljóp eins og fætur toguðu að gömlu kjörbúðinni á Álfaskeiðinu (þar sem nú er bílaleiga) og faldi mig bakvið gám. Kengboginn og samanrekinn lá ég í skjólinu og hlustaði á manninn í símanum. Ég hreyfði hvorki legg né lið í sirkabát fimm mínútur. Þegar ég loksins stóð upp og gekk frá símanum sá ég að ókunnugum manni var starsýnt á mig. Hann var klæddur í snjógalla og með risastóra loðhúfu á höfði, stóð með undarlegan svip en steig annað slagið nokkur skref til baka enda með strekkinginn beint í fangið. Hann þurfti að kalla hátt svo ég heyrði: “Er í lagi með þig?”. Af svipnum að dæma var hann með miklar áhyggjur af mér. Ég reyndi að afstýra þessum misskilningi og láta áhyggjur mannsins hverfa: “Jáááá, bróðir minn er á tónleikum með Bob Dylaaan!”. Áhyggjur mannsins hurfu þó ekki við þetta og ég þurfti að útskýra allt saman eins og ég væri að tala við fimm ára krakka. Hann áttaði sig þó að lokum.

Ég kvaddi manninn og hélt áfram förinni en nú með bros á vör. Mér var ekki lengur uppsigað við veðrið eða þennan alheims útkjálka sem ég var staddur á og arkaði löturhægt áfram um leið og ég raulaði ‘Tangled up in blue’ í hljóði.

A poem should not mean, but be

2005-11-24T15:07:00.000+01:00

Það er einn gaur sem er skáld. Drullufínt skáld alveg. Og hann var með ljóðaupplestur um daginn sem hafði verið auglýstur út um allar trissur svo dögum skipti. En þegar stóra stundin rann upp voru bara fjórir mættir. Mamma skáldsins, tveir hundgamlir og frekar subbulegir kallar og vinur skáldsins sem var hvort eð er að læra á bókasafninu sem upplesturinn fór fram á. Þegar ég frétti þetta fór ég mikið að spá. Hefur fólk ekki áhuga á ljóðum lengur eða eigum við kannski engin skáld sem trekkja að? Og ég fór á stúfana. Krufði m.a. mest lesna ljóðasmið landsins til mergjar og reyndi að komast að því hvað það væri í kvæðum hans sem heillaði fólk. Fólki til glöggvunar hef ég ákveðið að birta eitt verka skáldsins. Athugið að athugasemdir mínar eru í svigum.

Hvar er ég?
eftir Birgittu Haukdal

ég horfi í augun þín skær
mig langar að komast miklu nær (nær hverju?)
hleyptu mér að þér
sjáðu hér stend ég ein og sár
ég vil ei sjá þig hverfa mér frá (sár rímar illa við frá)
aðeins þig (aðeins þig hvað? Í hvaða samhengi er þessi ljóðlína?)

hvar er ég?
inní þér? (hvernig getur ljóðmælandi verið inni í einhverjum öðrum?)
langar að vita miklu meir
veit ég vil
finna frið (vil rímar ekki við frið frekar en ég við þér á undan)
þú veist ég vil bara aðeins þig (bara aðeins? Þýða þessi orð ekki það sama?)

þótt tíminn standi stundum kyrr (hvenær þá? Útskýra, takk!)
ég hugsa meir um þig en fyrr (hvað kemur það því við að tíminn standi kyrr?)
ég standa vil með þér
tíminn hverfur mér frá (hefur hún skyndilega ekki tíma fyrir hann? Þarf hún að fara? Hvað merkir þessi lína?)

hvern dag sem dvel ég mun þér hjá (hvaðan kemur þetta ‘mun’? Fáranleg ljóðlína)
þig ég vil (vill hún hann semsagt bara þá daga sem hún dvelur hjá honum?)

Verkið ‘Hvar er ég?’ kýs ég að túlka svo að höfundur varpi ákveðinni gátu fram með heiti ljóðsins og að hið rétta svar sé að hann sé í góðu sýrupartíi í Kristjaníu. Á svona 'Fear and loathing' trippi. Reynist þetta ekki meining höfundar skil ég ljóðið alls ekki.

Spurning hvort ég hafi loksins fundið BA-verkefnið mitt: Söngvaskáldið Gitta.

Kórpartí

2005-11-21T01:07:00.000+01:00

Kórpartí eru rugl. Því fékk ég að kynnast í eina skiptið sem mér hefur verið boðið í kórpartí. Heima hjá Jóa á Álfaskeiðinu fyrir mörgum, mörgum árum. Ekki það að ég hafi verið í kór samt. Jói sá um það. Ruglpartí alveg. Við Danni vorum reyndar svolítið utanveltu, húktum í eldhúsinu og blönduðum snilldardykki í einhverjum blandara. Á meðal hráefna var heill banani, vanilluís og gomma af áfengi. Reyndum þetta oft seinna en klúðruðum alltaf uppskriftinni.

En kórpartí taka ávallt enda. Það var býsn áliðið þegar við sátum fjögur eftir á Álfaskeiðinu í rólegheitunum. Ég, Jói, Danni og stór og áfengisdauð, belglaga stelpa í sófa í stofunni hjá Jósa. Ég þekkti þessa stelpu ekki neitt, var ekki einu sinni viss um að hún væri í helvítis kórnum. Allt í einu ljómaði Jói upp og sagði: “Vitið þið hvað væri algjör snilld?”. Það vissum við ekki svo hann bar undir okkur þá hugmynd að troða eyrnapinnum í eyru og nef dauðrar stelpunnar. Danni var geim og þeir hófust handa. Hlógu og skríktu. Ég horfði á og hló smá líka.

Allt í einu tók belgurinn að ókyrrast í sófanum og okkur dauðbrá. Jói náði að hlaupa fram í eldhús en við Danni grúfðum í sófann og þóttumst sofandi. Bjórbelgurinn reif eyrnapinnana framan úr sér og stóð upp. Kvendið hóf að erfiða við að girða niður um sig brækur. Ég pírði augun og reyndi að fylgjast með. Svo reyndi kella að labba áfram með brækur á hælum og gekk það seinlega. Hún fékk sér loks sæti í borðstofunni og athafnaði sig þar. Eins og í að míga. Á stólinn. Í teppið. Út um allt. Hysjaði upp brækur, tölti aftur í sófann og sofnaði á ný. Við Dannsi trítluðum fram í eldhús til Jóa og felldum þar tár af hláturs sökum. Jóa fannst þetta ekkert tilefni fyrir spé og var fúll í bragði. Hann gekk rösklega fram úr eldhúsi, til telpu og spurði hana út í verknaðinn. Hún sór allt af sér og neitaði að þrífa. Jói sneri aftur til okkar með skottið milli lappa, algjörlega úrræðalaus. Ég hló. Skellihló eins og kelling sem er uppalin á Akranesi. Danni varð hins vegar reiður og vildi toga sannleikann upp úr kellu. Hann gekk að sófanum og skipaði henni að byrja að þrífa. Ég hló. Hún játaði loks sakir og stóð upp. Gaufaði í kringum vettvang glæpsins en þreif lítið. Sagðist svo þurfa að fara. Jói þreif rest. Ég hló.

Eftir atburðinn hef ég oft farið í matarboð á heimili Jóa, ekki síst af þeim sökum að við erum helvítis frændur. Mér stendur stuggur af þessum boðum þar sem algjör óvissa hefur verið um hver stólanna við borðið er hlandstóllinn frægi. Það er við aðstæður sem þessar að hlátrinum loksins linnir.

Need a little time to wake up, wake up

2005-11-21T01:06:00.000+01:00

“When I look so far away
Please don't wake me from my daze
I'm just wondering who I could be
If I lived inside my dreams

I could be a king or a football star
Drive around in a big sports car
An astronaut or a millionaire
I could do anything or go anywhere”
R.D. Davies

Á morgnana manar maður sig út í kuldann, fer í vinnu eða skóla, stritar, lærir, les, borðar, vinnur. Á kvöldin er maður yfirleitt kominn heim, fær sér sæti og slekkur á sjálfum sér um leið og maður kveikir á sjónvarpinu. Svo sækir höfginn á mann og svefninn tekur við. Maður festir blund, dreymir, svífur langt yfir hinu jarðbundna, langt yfir flatneskjulegum hversdagsleika. Breytist í allt, ekkert og ýmislegt þar á milli. Allt þar til flautan gellur í raunheimum og maður þarf að vakna.

Eða vaknar maður? Gæti verið að þá fyrst sofni maður? Þegar maður skríður úrillur og óvær fram úr rúmi eftir óvænt ævintýri nætursvefns, alveg að fara að takast á við hluti sem maður hefur tekist á við þúsund sinnum áður? Gæti verið að þá fyrst sé maður sofandi?

Hvernig get ég réttlætt fyrir sjálfum mér að hætta að dreyma gallsúra, geðfatlaða en frábæra drauma í rúminu mínu svo ég geti farið út í frostið og ferðast inn í höfuðborg til þess að læra um forníslenskar orðmyndir?

...

Jæja, vika 1267 nýhafin og enginn tími fyrir hugsanir. Ætla út í kuldann. Búrr.

Við og þeir

2005-11-21T00:59:00.000+01:00

"Us and Them
And after all we're only ordinary men"

Ég hef aldrei verið haldinn hatri í garð gyðinga, samkynhneigðra, litaðra, araba eða Haukara. Hef í raun lagt mig í líma við að vera ekki fordómafullur. Eitt er það þó sem ég þoli verr en fordóma. Það eru helvítis Ólafsvíkingar. Ef það er eitt sem knattspyrnan hefur kennt mér þá er það að Ólsarar eru aum mannkerti og svikulir gígalóar upp til hópa.

Ég hef bara einu sinni komið á Ólafsvík. Ekki langað aftur eftir það. Þetta var fótboltaferð. Var í 3. flokki. Það sumarið vorum við með b-lið sem lék í 7-manna bolta. Gekk frekar illa. Liðin út á landi unnu yfirleitt alltaf þar sem þau tefldu fram a-liði. Ekki með 11-manna lið vegna manneklu. Einu sinni vantaði Garðar Smára þjálfara, leikmenn til að fara vestur á Ólafsvík og bauð öllum hópnum að spila. Þeir sem vildu máttu koma. Við með öðrum orðum að svindla smá. Ég ákvað að skella mér. Eins komu Davíð, Palli og Bjössi man ég. Við vorum svindlmenn.

Við fórum í langferðarbíl. Bílstjórinn var sköllóttur, feitur og opnaði ekki munninn nema til þess að láta lélegan fimmaurabrandara flakka. Varð brátt þreytandi. Garðar Smári tjáði okkur að Ólsarar væru víst með hörkulið, þyrftu nauðsynlega að vinna þennan leik til að komast í einhvern úrslitaleik. Við hlógum að þessu, vorum sannfærðir um að við myndum leika okkur að þeim enda með óhreint og kolólöglegt mjöl í pokahorninu.

Það var frábært veður þennan dag og aðstæður til fyrirmyndar. Fjölmargir bæjarbúar voru mættir á leikinn, greinilegt að hann skipti miklu máli fyrir Víking Ólafsvík. Andstæðingar okkar voru tröll að burðum. Mikla eftirtekt vakti risavaxinn lurkur sem slagaði í tvo metra og var pottþétt 150 kíló. Gat ekki verið að hann væri jafngamall okkur. Hinir voru töluvert léttari en ekki mikið lægri í loftinu. Þegar leikurinn hófst kom líka á daginn að þeir voru ágætir í fótbolta, komust strax í 3-0. Þeir voru jafnframt fastir fyrir, enda líkamlega sterkari en við. Við brugðumst illa við þessu og brutum oft klaufalega af okkur. Þá urðu þeir grófir á móti og spörkuðu okkur annað slagið niður. Strax í byrjun fóru menn að hnýta hverjir í aðra, rífast og skammast. Hatrið stigmagnaðist. Við jöfnuðum í lok fyrri hálfleiks, staðan var orðin 3-3. Í þeim síðari var ljóst að þeir ætluðu að gera allt sem í þeirra valdi stóð til að vinna leikinn. Við vorum trekk í trekk bombaðir niður. Palli svaraði einu sinni helvíti vel fyrir sig en var kýldur í smettið. Sá sem kýldi var sendur í bað. Dómarinn réði ekki neitt við neitt en reyndi að róa heimamenn enda greinilegt að hann þekkti þá ágætlega. Kallaði einu sinni: "Dúddi minn, slakaðu aðeins á og farðu að hugsa um að spila fótbolta!" en fékk svarið: "Þegiðu, pabbi og reyndu að dæma eins og maður!".

Þegar búið var að kýla Palla var eins og við ákváðum að fara að spila fótbolta, fyrst við vorum komnir gætum við alveg eins unnið helvítis leikinn. Og fljótlega komumst við yfir. Þá varð allt brjálað. Fengum fleiri spörk, svöruðum æ oftar fyrir okkur og tvívegis þurfti dómarinn að stöðva leikinn og láta þjálfarana róa liðin niður. Hatrið var nær áþreifanlegt milli liðanna. Gaurinn sem dekkaði mig var farinn að hrækja á mig og braut nánast alltaf á mér þegar ég fékk boltann. Þeir jöfnuðu í 5-5 þegar lítið var eftir. Skömmu seinna náði ég að koma okkur yfir. Ég fagnaði ekkert með liðsfélögunum heldur hljóp gaurinn sem dekkaði mig uppi, horfði í augun á honum, öskraði: 'jeeeeessssss' og fagnaði eins og óður maður. Settum svo sjöunda markið og ég gerði nákvæmlega það sama. Kannski ekki mín stoltasta stund en sagði pínulítið um andrúmsloftið. Unnum 7-5 og fögnuðum í leikslok, einkum til að pirra Ólafsvíkinga enn frekar. Heimamenn fóru að rífast í okkur og Palli lenti aftur í slagsmálum. Stóri, feiti lurkurinn í liði Ólsara hafði ekkert komið inn á leiknum en var að springa úr gremju. Hann öskraði út í víkina og gekk berkserksgang, fór að angra Davíð sem svaraði fyrir sig með vel völdum orðum. Lurkurinn ætlaði þá að berja Davíð, vaggaði þunglamalega að honum og ég var sannfærður um að við yrðum allir lamdir í stöppu. Ólsararnir munduðu hnefana og voru greinilega til í að láta vindlana að sunnan finna til tevatnsins. Morgunljóst að þeir hefðu lamið okkur alla í klessu. En á ögurstundu kom hjálp úr óvæntri átt. Þegar lurkur var að nálgast Davíð stökk sköllótti, feiti bílstjórinn upp, hljóp á ógnarhraða á vettvang og sneri lurk þeirra Ólsara niður med det samme. Bílstjórinn var miklu minni en sveitadurgurinn en hélt honum í heljargreipum og kallaði um leið til okkar: "Náið í töskurnar út í búningsklefa og hlaupið út í bíl!". Við gerðum sem okkar var sagt og vorum á skotstundu komnir út í bíl með allt okkar hafurtask. Bílstjórinn hljóp til okkar, startaði bílnum og brunaði af stað en Ólsararnir hlupu á eftir og köstuðu grjóti í bílinn.

Það var mikil svitalykt í langferðabílnum á leiðinni heim en aulabrandarar bílstjórans urðu einhverra hluta vegna fyndnari og fyndnari. Hann hafði í einni svipan orðið að hetju. Án hans hefðum við allir verið lamdir. Það hefði þó vart breytt því að við sviptum Ólsaragreyin einhverjum úrslitaleik. Og við með kolólöglega leikmenn innanborðs.

Ég hef alltaf staðið í þeirri trú að einhvern veginn svona hefjist styrjaldir. Með ranghugmyndum okkar um þá og þeirra um okkur.

Jólin, jólin, jólin, jól-i-i-in (I’m begging of you please don’t take my man)

2005-11-18T21:18:00.000+01:00

“Hey Santa! Pass us that bottle, will you?”
... sagði guðspjallamaðurinn Ian Andersen

Julebryg er kominn til byggða og mín kanna stendur full uppi á stól, bíðandi eftir að verða drukkin. Ég hef alltaf verið hrifinn af fullum bjórkönnum rétt eins og fullum bensíntönkum og fullum konum.

Jólasveinki með röntgenaugum er byrjaður að fylgjast með. Ef maður er góður fær maður karamellu, óþekkir fá kartöflu. Kallast held ég jákvæð styrking eða umbun í uppeldisfræðum. Jóli sér um að vega og meta hegðun barna og þegar jólahátíðin rennur upp rennur stund sannleikans upp líka.

Ég veit um tvo menn með röntgensjón. Hinn heitir Guðsi. Þeir eru báðir allt í öllu út um allt og ekki hægt að leika á þá. Þá blöffar enginn. Það kemur líka að því að Guðsi fellir yfir þér dóminn. Umbun í húfi fyrir þæga.

En Jóli er plat. Allir fatta það á endanum að fullorðna fólkið stendur á bakvið allan áróðurinn, vopnað karamellum og kartöflum. Tvífari hans og röntgenbróðir, Guðsi, er meiri ráðgáta. Ætli fullorðna fólkið sé líka að grilla í okkur hvað hann varðar? Að halda okkur þægum?

Skiptir það máli á föstudögum? Held ekki.

Ég er ekki aðdáandi jólaauglýsinga í október og nóvember. En ég er aðdáandi Tuborg Julebryg og ljóst er að eitthvað helvítis almanak nær ekki að stía okkur vinunum í sundur svo glatt. Það má kalla þetta tvöfalt siðferði. Hann rennur allavega drullugreiðlega niður þetta árið.

Feðranna frægð þó ekki alveg fallin í gleymsku og dá

2005-11-16T20:35:00.000+01:00

Í dag er sérstakur dagur. Þó ekki dalúndagur. Nei, dagur íslenskrar tungu. Fæðingardagur meistara Jónasar. Listaskáldinu til heiðurs hrinti ég útlendingi niður stiga á bókasafninu í dag.

“Þetta mark Ástrala réði baggamuninn”, sagði Adolf Ingi svo hróðugur í fréttunum. Vonandi hrindir einhver honum niður stiga.